Ik vond ze op de Boomgaard al prachtig: de baardiris of de Iris Germanica. Ze bloeiden daar ook zo uitbundig in de in Franse stijl door opa Eggink nog aangelegde tuin voor de boerderij. Het was net of het voorjaar ineens losbarstte wanner de rozen en deze baardirissen gingen bloeien. Ik weet dat we er in Hengelo aan de Marnixstraat ook een paar hadden, waarschijnlijk nakomelingen van de Boomgaard. Ze breidden zich lekker uit en een stek ervan ging ook met Ben en Niesje mee voor in de tuin. Daar deden ze het grandioos. Er gingen er ook een paar mee naar Emmen. Toen we eenmaal aan het Schoolpad woonden plantten we er een stel naast de vijver. Het was een genot om naar te kijken in deze tijd van het jaar. Toen we twee jaar geleden samen nog naar dit huis aan de Torflang verhuisden namen we behalve wat sneeuwklokbolletjes en een paar rozen en bodembedekkers ook een aantal stekken van deze baardiris mee. Het worteldoek dat hier een groot deel van deze tuin bedekte werd op een paar plekken weggehaald en op drie verschillende plaatsen plantte ik die baardirissen. Het eerste jaar bloeiden ze al voorzichtig maar dit jaar… ik zit er vol bewondering naar te kijken. Het eerste groepje bloeit nu volop op een zonnig en de andere twee groepjes staan dik in knop te wachten tot… Toen Karin gisteren bij me was bleek zij net zo in de ban van de bloeiende baardirissen. Ik beloofde haar na de bloei een stek, maar zolang kon ze niet wachten. Ze ging daarna meteen naar Intratuin om er een paar te scoren. En dat lukte. Ze zijn er tegenwoordig in heel veel kleuren maar deze Iris Germanica is volgens mij een oersoort die heel sterk is.
