Soms rijd ik langs ons oude huis aan het Schoolpad. Het ligt er verlaten bij. Er woont niemand meer. Ik vraag me af of de verwarming die al oud was het misschien heeft opgegeven. Wat een warme herinneringen heb ik aan die plek waar we zo graag woonden. En niet alleen wijzelf genoten ervan. De hele familie was er graag. Er werd regelmatig gelogeerd en gekampeerd want dat kon er allemaal.
Hier aan de Torflang was het wennen. Lag niet aan de buurt, maar ik moest wennen om alleen verder te gaan en daar werd ik door mijn omgeving bij geholpen. Vandaag kreeg ik Gerard en Jetske op bezoek. Dit keer zonder de kinderen, maar met Joep, een klein maar dapper hondje. Ja… zo gaat dat wanneer de kinderen ouder worden. Isa, de oudste van de vier, is zelfs al getrouwd maar kampeert ook nu nog met haar man even op dezelfde camping in Dwingeloo. Het was mooi om weer bij te praten. Ben en Niesje waren vroeger vaak bij ons met het gezin, zowel in Hengelo als in Emmen in de verschillende huizen. Mèt ons zagen ze het huis aan de Kuifmees gebouwd worden en aan het Schoolpad waren ze kind aan huis. Ben en Niesje hebben daar graag en vaak opgepast wanneer wij weer eens naar Engeland of Schotland gingen. Vandaag deed Gerard goed werk. Mijn nieuwe tuinslang werd net afgeleverd en heeft hij netjes voor me aangesloten. Maar de spuitkop zat nog in de verpakking zag ik pas later. Toen waren Gerard en Jetske en zelfs Gerhard, die even was komen aanwaaien voor deze speciale gelegenheid, al vertrokken. Dan buurman Pieter maar gebeld. Die komt nu zo en kan ik mijn tuin met potten weer van nattigheid voorzien.
Foto: Met Niesje en Diny op mijn verjaardag, ik denk in 2014.