Ons warme huisje aan het Schoolpad is niet meer. Het wordt afgebroken en de buldozers zijn al bezig geweest. Ons plekje krijgt een andere bestemming. Daarom nog even een terugblik van een mooie ochtend een jaar of 8 geleden ook in deze tijd van het jaar:
‘Mo’j toch es kieken… die lucht…’, merkte Wim op. We zaten toen al aan ons ontbijt, meestal kwark met vruchten, en ik moest nog even wakker worden. Wim was zoals gewoonlijk ’s morgens actief en zag het meteen.
En inderdaad, het was weer bijzonder. De zon die de geel groen bronskleurige bomen een extra glans gaf tegen een donkere lucht. Het was maar heel even, toen was die zon weer weg. Toch was ik net op tijd met m’n cameraatje.
Zo was het elke dag weer anders aan het Schoolpad. Je moest het alleen willen zien, net als het roodborstje dat telkens voor het achterraam op de rand van de vlonder kwam zitten. Of de specht die capriolen uithaalde om beter bij de pindakaaspot te komen.
De kip die altijd zo’n lawaai maakte als ze haar eitje gelegd had was een van de uitbrekers van Rob. Deze bruine hen met een lichte staart was de drukste van het stel, altijd gekakel. De donkerste van de hennetjes nam het nest naast het hok in beslag. De haan en de oudere hennen zaten toen nog keurig in de ren, ze wachtten op ons tot ze er tegen 11 uur uit zouden mogen om verder het erf en onder de struiken rond te struinen. Elke dag was er nog steeds één groot donkerbruin ei in het hok te vinden van één van deze drie van Anja. Daar kwamen de uitbrekers ook aangesneld om toch even weer bij de voerbak te kunnen. De ren uit is gemakkelijk, maar er in was blijkbaar lastiger.
Zo hebben ze allemaal hun eigenaardigheden. Het zijn net mensen.