Vrienden voor altijd.

Het is lang geleden dat Anda bij mij voor de deur stond met de woorden: “Heb je misschien nog een stukje behang over?” Het was nog aan de Jan Voermanstraat in Hengelo waar Wim net een paar maanden bij de fa Stork werkzaam was. Dick, mijn vroegere buurjongen, en Anda waren vlak achter ons komen wonen in een hoge torenflat. We hebben een mooie tijd gehad. We kregen twee dagen na elkaar een zoon. Bij hen Ernst en bij ons Mark. Samen met de kinderwagens naar het hertenkamp vlakbij was een uitje voor ons. We deelden vanaf die tijd lief en leed.
Zij kozen dat eerste jaar voor kamperen met een tent ergens in de buurt van Hardenberg. Het was met Ernst  geen groot succes, vertelden ze daarna. Ieder middag gingen ze met de auto een eindje rijden omdat Ernst anders niet in slaap kwam.
Later gingen we achter elkaar aan en soms een nachtje gelijktijdig naar Badenhard in de Hunsrück, naar de verbouwde jachthut van de familie Laborenz. Maar we wilden ook wel eens samen met hen en alle jongens op vakantie. Dick en Anda hadden er intussen ook Stefan bij.  Dus gingen we naar de Harz, daarna het Zwarte Woud, Auvergne, Ventemiglia en Peschiera aan het Gardameer. Wanneer je onze jongens vraagt wat hun leukste vakantie was blijft Ventemiglia met stip aan de top. Ik had het na Peschiera niet zo erg met die hitte en de jaren daarop gingen wij de bergen in en zij hadden Italië als favoriet. Maar steeds werden er huisjes gehuurd.
Later kregen ze zelfs hun eigen onderkomen in Les Issambres met uitzicht op de Middellandse Zee. We hebben een aantal keren bij hen gelogeerd. Mark en Jennifer gingen er zelfs in juli eens een paar weken naar toe.
En toch…….. die eerste tent hè. Hun huwelijksreis was met zo’n klein tentje heb ik me laten vertellen. En ineens hadden ze toch weer een tent. Ze gingen toen vanuit hun vakantiestulpje telkens een paar dagen kamperen. Matjes gekocht en slaapzakken, een brandertje en pannetjes. De eerste berichten vanuit Toscane waren positief en er zouden nog meer van deze tussenuitstapjes volgen.

Waarom ik deze herinneringen ophaal? Ik ga binnenkort vanuit Eefde op de terugweg naar huis ook bij Dick in Apeldoorn aan om bij te praten, herinneringen op te halen en elkaar een goed 2026 te wensen. Anda overleed helaas al 11 jaar geleden en Wim nu 2 jaar terug, maar de onderlinge band die we toen al hadden zal blijven.