’t Is vandaag de witte wereld,
veld en bos en boom ehen tak.
Alles ligt nu weggedoken,
in het witte winterpak.
Ik alleen loop blauw en bont
van de koude hier in ’t rond
op de wit besneeuwde grond…
op de wit be he sneeuwde grond, zo zong opoe Bijenhof me op de Haar al voor. En zoals je ziet is dat stevig blijven hangen.
Ook nu ik uit het raam kijk wil ik het zomaar weer gaan zingen zoals ik het voor mijn schoolklas deed en later voor onze jongens. Ik herinner me nog dat Rick het geen leuk liedje leek te vinden, vooral die regel met blauw en bont van de koude.
Ach… het zijn allemaal herinneringen, maar als je zoals ik hier in het noordelijk deel van Nederland woont en naar buiten kijkt, komen deze herinneringen vanzelf terug. Wim had die keer in 2015 de eerste laag sneeuw al weggeveegd, maar er lag al weer een nieuwe. Toch echt winter…. eindelijk.
Net als nu….. Alleen… laat ik het hier aan de Torflang achter lekker liggen en voor alleen een smal paadje naar de weg. De rest deed de buurt net als ook het maken van de sneeuwpoppen door Eline, haar moeder Sanne en ik vermoed ook nog opa Luuk.