Ja wat doe je als het lastig wordt om naar buiten te gaan. Ik ben de hele week nog niet verder dan 50 m van huis geweest. Dus pak ik een oude Libelle die ik nog niet gelezen had en zie tot mijn verbazing dat Tessa, een columniste die in Suriname woont zomaar in de rivier ging zwemmen. Ikzelf ben nooit in Suriname geweest maar herinner me het gezin dat in ons huis kwam wonen toen wij verhuisden naar Hengelo zuid. Het was 1973 en gezin was net overgekomen uit Suriname. Een van de meisjes zat in mijn klas en ging mee naar de schoolzwemles. Met geen 7 paarden was ze te bewegen om het water in te gaan. Ze was zo bang voor kaaimannen!
Dus waar die Tessa ging zwemmen… waren daar geen kaaimannen? Op een plaatje zien die er anders nogal vervaarlijk uit.
Ik moest meteen terugdenken aan onze vakantie met Dick en Anda in Ventemiglia waar we elke dag wel even de zee bij Menton in gingen… tenminste tot we naar Monaco waren geweest. Daar gingen we naar het Oceanografisch Museum waar veel over de toenmalig directeur Jaques Cousteau en over waterdieren te vinden was en we een sidderaal op sterk water zagen. Die zou in de Middellandse zee voorkomen en waarbij geschreven stond dat die zwemmers aanviel. Eenmaal terug in Menton gingen we zoals gewoonlijk het water in waar je best een heel eind rustig de zee in kon zwemmen. Anda en ik waren al ver toen ik ineens een donkere slangvormige schaduw tussen de rotsen onder ons zag. Ik kreeg het ineens Spaans benauwd en begon als een gek terug naar het strand te zwemmen. ‘Wat is-t-er?’, vroeg Anda en ik kon nog net zoiets uitbrengen als: ‘Oohh slang’…. Eenmaal op het strand kon ik weer bijkomen en kon ik uitleggen wat mij zo’n angst bezorgde. Ik heb na die tijd nooit meer in open water gezwommen.