Al een paar dagen heb ik geen echt nieuws meer gemeld. Ik was wat stressig omdat eindelijk die bult- lipoom- weggehaald ging worden. Het was niet alleen die ziekhuisopname maar ook hoe kom ik er. Het weer helpt niet echt mee. Wanneer Gerhard vanuit de Rietlanden eerst mij van achterin de Torflang moet ophalen en dan naar het ziekenhuis brengen….. en later weer halen.. Die bult zat er al 25 jaar alleen is die nu twee keer zo dik geworden en begon pijn te doen. Het trok helemaal door van mijn hoofdhuid naar mijn nek. Dus nu was het zover. De chirurg die mij beoordeelde was dr. Amir, een arts redelijk op leeftijd. Ik had vertrouwen in hem. Ik heb weinig geslapen die nacht.
Nou ja, de tocht door de sneeuw aan de Torflang ging prima. Gerhard is de rust zelve. We haalden nog even aan dat de drie jongens indertijd samen met Wim een middagje een slipcursus gevolgd hadden bij ons tegenover.
Nou ja, ik werd in de watten gelegd zoals alleen verpleegsters dat kunnen en ik was klaar voor de ingreep die onder een roesje zou gebeuren. Ik werd zo comfortabel neergelegd. Kussentje hier, kussentje daar… je weet wel. En toen stonden ineens een paar jonge meiden voor me klaar met een brede glimlach. Zij gingen het klusje klaren. Ik heb drie kwartier heerlijk geslapen en mooi gedroomd. En het was zomaar gebeurd. Even wachten met zwemmen tot de hechtingen er over twee weken uitgehaald zijn, vertelde een van de jongedames chirurgen die me geholpen hadden. Ik kon een half uurtje bijkomen en Gerhard werd gebeld. Tussen de middag was ik weer thuis, nog niet erg helder, maar opgelucht dat het gebeurd was. Vandaag ben ik het heertje weer.