Het wordt wel eens gezegd dat wanneer je ouder wordt je in je denken weer teruggaat naar waar je vandaan komt. En… het is zo.. een waarheid als een koe… tenminste bij mij. Komt het misschien omdat je minder mobiel bent geworden en je dan meer in gedachten bent? Of is het omdat het leven nu zo anders is dan in mijn jeugd. Het is nog maar zo’n 30 jaar geleden dat het internet een grote vlucht nam en allang niemand meer zonder mobieltje op pad gaat.
Toen tante Gerritje 80 werd en we als families vierden hield ze een leuke speech over de veranderingen in haar leven, natuurlijk in haar eigen omgeving. Hoe de biggen in de jaren 30 niks meer waard waren en je op de terugweg van de markt er vaak juist eentje extra mee terugnam, zomaar door een ander in de kar gedumpt. Hoe de waterpoelen eerst allemaal dichtgegooid waren om mee land te kunnen gebruiken en dat ze later juist weer werden uitgegraven. Hoe er de mooiste bloemen langs de weg groeiden. En nu? Die mooie wilde bloemen zijn er niet meer. We zijn intussen toch wakker geschud. Nu worden ze gelukkig wel ingezaaid langs de wegen zodat het heel natuurlijk lijkt. Gelukkig. Ikzelf denk ook aan De Haar waar we nog geen elektra hadden en een lamp met gaskousjes, een hout gestookt fornuis. Op de Boomgaard was er wel elektriciteit en werd er gewoon water opgepompt als drinkwater. Kan allang niet meer. Nu hebben we waterleiding want overal in ons land is het grondwater vervuild. Nee het is zeker niet alleen vooruitgang.
Als ik een lekke band kreeg op weg naar school of huis werd je door iemand die er langs kwam, of er woonde, gewoon geholpen. Nu bel je iemand op.
En ja.. je deed wel mee met een eenvoudig nagellakje en nachtcrème en ja een voorzichtig lippenstiftje. “En asje blieft niet van die zwarte ogen’, zei mijn moeder wel eens wanneer ik toch eens iets probeerde. Tja… en dat was het dan. Kijk nu eens wat er intussen in de wereld van huidverzorging, opblaaslippen en dikke wenkbrauwen te beleven is.