Nu ik in gedachten met Barry meereis op zijn bedevaart tocht naar Fatima in Portugal denk ik meteen terug aan onze eigen wandeltochten in Oostenrijk en Zwitserland. Ik zie dat Barry onderweg geniet van alles wat hij tegenkomt, de toevallige ontmoetingen met mensen, de gesprekken en het met aandacht kijken naar de natuur onderweg. Zijn motto is dan ook: Der Weg ist das Ziel
Wij waren met Klaas en Sanny en 5 en soms 6 kinderen, nou ja… jongelui.. onderweg. Klaas en Wim bepaalden het tempo en de rustplekken. De Karawankenweg tussen Oostenrijk en Italië was onze tweedaagse topper. Het tempo was nogal verschillend en terwijl Sanny en ik op ons gemak even frambozen plukten en bloemetjes bewonderden en aten, was de meute mannen al op de volgende rustplek. Wanneer wij er aankwamen waren zij alweer uitgerust en stonden klaar om door te gaan. Ik zie nog Gerhard wat eng op een grote steen staan wiebelen boven op die berg en riep zoiets als: ‘Gerhard pas toch op… straks val je nog naar beneden’. Rick was het blijkbaar een doorn in het oog dat hij en Mark bij ons in een huisje sliepen en Gerhard in het tentenkamp en uitte spontaan: ’Nou.. dan is Gerhard in de hemel…… en kan ik in zijn tent’, kwam er achteraan.
We deden er twee dagen over en overnachtten in een alpenboerderij zonder elektra. De enige verlichting bestond uit een flinke kaars in de kamer die gereserveerd was voor de Bergwacht en nu door Mark en Berend gebruikt werd. Dus vroeg onder de wol. Geen probleem, we waren wel aan rust toe. Toen Klaas aan de bazin vroeg om ons om 6 uur te wekken, lachte ze : Nicht nötig… Sie werden mahl sehen’. En dat merkten we de volgende morgen in alle vroegte toen een kudde geiten al bellend de berg op kwam om te worden gemolken.
En dat komt allemaal weer boven nu ik het dagelijkse reisverslag van Barry lees op weg naar Fatima.