2017–‘Het zijn rotzakken’. Rob en Egbert waren er om de lammeren op te halen en een paar ooien. De oudste lammeren waren intussen al bijna 5 maanden en dan worden ze gespeend, zo heet dat. Omdat ze bijna geslachtsrijp zijn gaan ze bij de moeders weg en krijgen ze een eigen wei. Ooien bij de ooien en rammen bij de rammen. Ik zag nog net het Romanov rammetje onder zijn moeder duiken. Hij wist nog niet dat het de laatste keer zou zijn, zo peinsde ik. We genoten nog even samen met een kop koffie van de hele wei vol leven. En toen werden de vanghekken opgezet en het net uitgerold om de hele kudde er in te drijven. De ooien die hier zouden blijven werden het eerst tegen allerlei eventuele ongemakken behandeld en daarna ging de rest de kar in. Rob en Egbert waren nu klaar om ook even een kop koffie met ons mee te drinken. Ja… die Scottish Blackface zijn de rotzakken, volgens Egbert, ‘niks mee te beginnen, bijna niet te vangen’. Ik had een hard hoofd in hun toekomst. Hier in de wei maakten ze ook wel ruzie en bonkten ze soms met de horens tegen elkaar, maar ja… ik vond ze wel iets hebben. Schotten kunnen bij mij natuurlijk geen kwaad doen.