Ik had nog steeds het advies van hovenier Bernd Schulte in mijn achterhoofd van lang geleden: vaste planten hoef je geen extra water te geven, worden ze lui van. Maar toen hadden we deze zomers nog niet. Als ik zo rondkijk in de tuin zie ik dat de rozen het helemaal niet slecht doen, staan er nog redelijk fris bij. De bloemen worden wel minder maar ze verpieteren niet. De rododendrons laten hun blad hangen of krullen ze om, de azalea’s hebben het nog moeilijker. Dus ik ben wel met water in de weer. We hebben voor de waterbakken van de schapen al een heel slangen systeem aangelegd, heeft Mark nog gedeeltelijk ingegraven. Hij kon die slingerende slangen op ons erf niet aanzien en nu hebben we voor de tuin ook wat extra voorzieningen gemaakt.
Ik las toen dat neef Wim in Doetinchem al op de bank in de tuin had geslapen die nacht. Groot gelijk. Het herinnerde mij aan die ene nacht zo’n 20 jaar geleden toen het ook eens zo heet was. We sliepen toen bij de wei op de caravanmatrassen en ons dekbedje er op. De honden lagen aan ons voeteneind en Katja en Bartje, de pony’s gingen onmiddellijk bij het gaas staan kijken. ’s Morgens stonden ze er nog. ‘Dat was de laatste keer’, meldde Wim toen we wakker werden, het dekbed nat van de morgendauw. Jammer, vond ik. Mijn regentonnen zijn allang leeg en nu bewater ik de plantenbakken met water uit de kraan, worden ze ook niet mooier van. Wat er van de vaste planten overblijft? We gaan het zien. Misschien komt er nog een mooie herfst.
2026- Zo verdrietig dat deze neef Wim uit Doetinchempas overleden is. Hij was drie weken jonger dan ik. Ooit op mijn 5e verjaardag stonden we naast elkaar ranja te drinken en ik blijkbaar nieuwsgierig als ik was even wilde weten wie het grootst van ons was en ging met mijn hand over onze beide hoofden. Wim was heel iets groter. Onze moeders Coba en Jo zagen het gebeuren. ‘Mo-j toch es kieken die beiden’. Ik voelde me wat betrapt, daarom herinner ik het , denk ik.