Op zaterdag liggen we vaak wat langer wakker te worden. Meestal worden we bijtijds gewekt door de haan en die kan er wat van. Maar afgelopen zaterdag niet. Raar.
‘Heb iej de hane al eheurd’, vroeg ik Wim die net als ik wakker lag te worden.
‘Nee, nog niet’. Meestal begint hij meteen te kraaien als het licht wordt. Dan heeft hij met zijn drie freules zijn nachtplek op de hoek van de schutting verlaten en komen ze naar het terras om te wachten op het ochtendritueel. Als ze vinden dat ze te lang moeten wachten gaan ze zelf aan de scharrel. Veel geduld hebben ze niet en dat laat de haan goed horen. De kippen zijn daarom ’s morgens altijd het eerst aan de beurt voor hun ontbijtje.
Ik ging naar schuur om ze te voeren al roepend:’Tsjiep.. tsjiep tsjiep….tsjiep…’ net zoals opoe dat vroeger placht te doen. Maar alleen de drie kippen liepen achter me aan. Ik voerde ze achter de schuur.
Toen was Storm aan de beurt en vroeger de kat. Daarna wijzelf.
Na ons ontbijt ging ik het rondje doen over het erf want ik zag de bui al hangen. Ik hoefde niet ver te gaan, want op het gras voor de wei lagen de veren van de haan al. Op twee plekken, hij heeft zich blijkbaar nog verweerd. Arm beest. We gaan er van uit dat het een sterke roofvogel is geweest. Een vos bijt ook de rest van de kippen dood, maar is ook nog een optie.
Het maakt niets meer uit. Als je loslopende kippen hebt kan dit gebeuren en als je zulke eigenwijze hebt als wij deze keer die niet in het hok meer willen, heb je meer kans op een natuurlijke selectie.
Het blijft jammer van deze prachtige Marans haan. Hij bewaakte zijn freules goed. Als er eentje uit zicht was ging hij er meteen achteraan om haar op te halen. Ze moesten van hem wel bij de les blijven.
En nu? Geen van de drie kippen is van de leg geraakt, keurig drie eitjes per dag, een witte, een bruine en een groen ei.
