Zo’n 8 jaar geleden kreeg Wim een nieuw bovengebit. Daar moest alleen nog een voerinkje ingelegd. Wim zat ontspannen bij tandarts Prakken in de stoel en na zoveel jaren heb je een band opgebouwd.
“Wat gaan jullie vandaag doen? Een beetje klussen op het erf”, vroeg onze eigen supertandarts Prakken die morgen. “Je zult het wel zo geregeld hebben dat je niet op sollicitatiebezoek hoeft”. “Ik begin met de krant”, zei Wim ad rem. Tandarts Prakken is de man die me van het tandarts trauma afgeholpen heeft. Wat ik als kind heb moeten doorstaan heeft diepe sporen in mijn kinderzieltje gegrift. Ze zeggen zelfs dat ik die vrouwelijke tandarts een klomp naar haar hoofd gooide. Ik durfde zelfs niet meer naar de kapper, omdat het apparaat waarmee je kindernekje werd bijgeschoren net zo’n geluid maakte als de boor van die tandarts.
Bijna 40 jaar geleden kwamen we bij Hans Prakken in de praktijk, een net beginnend jonge tandarts. Steeds legde hij uit wat hij ging doen en echt pijn heb ik bij hem nooit geleden. Toen ik in het begin een afspraak vergeten was bracht ik de keer erop een potje bramen-appel-vlierbessengelei voor hem mee. Hij kon dat wel waarderen. Nu heeft hij een gloednieuwe praktijkruimte met meerdere behandelkamers in de Kop van Zuid vlak tegenover het Scheper ziekenhuis. En zijn assistente van toen, Henriette, werkte toen nog steeds in zijn praktijk, nu ook als mondhygiëniste. De praktijk heeft zich intussen behoorlijk uitgebreid.
Die dag was het… inleveren van onze bovengebitten, want er werd een soort voering ingelegd omdat je kaak na een tijdje gaat krimpen. Tja… en nu lopen we een dag te mummelen. “Ach … met een beetje gebarentaal…”, bedacht Wim, “komen we een heel end”. “Na zoveel jaar hebben jullie daar genoeg aan ….toch ?”, merkte Prakken op.
Tja… deze gesprekken krijg je als je elkaar zolang kent. Nu zijn er in zijn praktijk tandartsen uit alle landen van de EU. Het contact met mijn eigen moslima is uitstekend, maar persoonlijk wordt het nooit meer zoals toen. Af en toe denk ik nog eens terug aan de praktijk aan de Allee, een gewoon huis waarvan de benedenverdieping als praktijkruimte was ingericht. In de wachtkamer hing een indrukwekkende foto van Hans Prakken himself als pakwerker bij de hondentraining. Stoer!