Het is wel stil geworden om me heen. Storm houdt als een trouwe vriend de wacht. Overal waar ik ben is hij ook. Meestal naast me op zijn warme kleedje of aan mijn voeten als ik aan de tafel de krant lees. Als ik wegga krijgt hij wat lekkers en de mededeling: ’Goed oppassen, vrouwtje gaat even weg, maar ik kom altijd weer… as-t an mien lig’, voeg ik er zachtjes aan toe. En hij gaat liggen en komt pas overeind als hij me thuis hoort komen. Een tijdlang liet ik de kamerdeur open zodat hij naar de voordeur kon om naar buiten te kunnen kijken. Maar hij maakt altijd nogal kabaal als de postbode of een andere bezorger aan de deur komt. Het blijft wel een waakhond hè?
Ik ben nu allen nog maar bezig met het bedenken wat er nog moet gebeuren, gekocht of ingepakt voor mijn nieuwste uitje: het ziekenhuis in Hoogeveen voor die nieuwe knie en daarna ergens een opname. Pas dinsdag hoor ik of het misschien toch de Horst wordt in Emmen of Weidestein in Hoogeveen. Maar zo gauw het de goede kant op gaat ben ik weer thuis. Ik heb alle zorghulpmiddelen van Wim nog. Het voorlopige afscheid van mijn aqua jog groep was warm en hartelijk. Zwemmen zelf zal nog wel even duren. Dat wordt dus oefenen..
En Storm? Die gaat een paar weken naar Gerhard en Judith. Die moet natuurlijk ook zijn logeerkoffertje mee…. En vanzelf ook de mededeling… zie boven….