Doortje 32
We woonden nog niet zolang aan het Schoolpad, maar we hadden al snel goed contact met de buren. En als we weer eens bij Jans en Geesje aan de koffie zaten, dan kwam het: “Het is nergens zo mooi als hier”, placht Jans te zeggen als wij het er af en toe over hadden om er op uit te trekken. En daarbij wees hij dan met een breed gebaar over zijn landerijen en de pony’s. Vroeger had hij ook nog een koe, Doortje 32, een goedzak. Die hadden ze aangehouden toen ze met het melkvee stopten. Een gedeelte van hun land was opgekocht voor de industrie en Jans ging halve dagen buiten de deur werken. De hele familie profiteerde van de melk van Doortje 32. Wij ook. Het was zo’n gruwelijk makkelijke koe, pochte Jans. Hij zette ’s avonds om 6 uur de emmer er onder, ging koffie drinken en een kwartier later zat de emmer vol, zo hield hij vol. Ik had mijn bedenkingen. ‘Nou… geleuf -ie et niet? Zölle wij een wedje maken? Veur een slagroom taartje?‘ Daar was Jans gek op. Dat wou ik wel eens zien. De volgende dag was het zover. Wij tegen zessen met een slagroomstammetje naar de buren. En ja hoor Jans zette om klokslag 6 uur de emmer onder Doortje 32, de dichte melkemmer van de melkmachine wel te verstaan. We gingen aan de koffie en inderdaad na een kwartier was de emmer vol. Toen was er taart bij het tweede kopje. Jammer, Doortje 32 kreeg telkens melkziekte na de geboorte van een kalf. En Doortje ging en een andere koe kwam, maar die kon niet aan Doortje tippen en nu zijn de koeien allang verleden tijd bij Jans en Geesje. De pony’s zorgden daarna voor de afleiding.
Jans en Geesje
Ze waren op elkaar ingespeeld en iedereen was er welkom. Bijna 30 jaar waren we buren. Ze stonden altijd voor ons klaar. Als het kippen- lees hanenbestand- weer te groot was geworden en ze bij ons in de boom zaten in plaats van het hok, kwam Jans zo gauw het donker was met een grote jute zak om het overschot te vangen. Nee, ik hoefde geen eigen haantje en ze gingen mee voor ‘onder het dekseltje’ zoals Jans het noemde. Zelfs zijn tante Jantina lustte er graag een zoals ze vertelde.
De tractor
Wanneer we neef Wim op bezoek hadden met zijn hippe camper was het plekje bij de wei voor hen. Maar ja als het even flink geregend had zat die nogal vast in het drassige gras en ook dan was een telefoontje naar Jans voldoende en kwam hij met zijn tractor het geval even los trekken.
Jans en zien moe
Buurman Jans stond voor iedereen klaar en zeker voor zien moe. Bij verjaardagen kwam hij gewoon even met haar mee op de koffie. Hij heeft tot bijna haar eind voor haar klaar gestaan, dankzij de babyfoon kon hij bij ieder verdacht geluid even naar haar toe.
De kota
Toen wij een Finse kota aanschaften stond Jans weer klaar met de tractor om het grote bouwpakket naar ons toe te brengen. Verder was er meer hulp, alleen de klimpartij om de schoorsteen er op te zetten gebeurde natuurlijk ook weer door ons buurman Jans
Jans en zien Spartametjen
Buurman Jans ging met pensioen! Hij had nog wel z’n akkerbouwbedrijf maar z’n werk bij de Lange om gasflessen rond te brengen was afgelopen. Lang zagen we hem tussen de middag voorbij komen over de Bargerweg op zijn Spartametje. Dan ging de arm altijd even omhoog als groet. Denk maar niet dat hij zich daarna verveelde. Toen ik die middag even langs kwam om z’n moeder een bezoekje te brengen Jans was volop bezig in zijn hobbyruimte, ook wel het stookhok genoemd. Het kacheltje brandde lekker. Hij was bezig om de echte originele berkenbessems te vervaardigen, zoals hij dat nog kon. Er lag al een heel stapeltje. Wim had er al eens één proberen te maken, maar toen Jans dat ding zag, schudde hij zijn hoofd, afgekeurd dus .
‘Wat gao’ j der mee doen, Jans’, vroeg ik hem. ‘Ja, ik mot nog zien da’k ze kwiet wodt’, zei hij toen.
‘Zal ik ze es veur oe op Marktplaats zetten?’, stelde ik voor. Dat leek hem een goed idee. Ik kreeg meteen een hele serie prachtige nestkastjes en voederhuisjes in het oog. Die man heeft gouden handjes. Vooral een voederhuisje met een stukje plexi glas trok mijn aandacht. Daar kun je een voorraadje vogelzaad indoen en het zakt vanzelf naar onderen als de vogeltjes ervan snoepen. ‘Zal ik die der ok maor bie’j opzetten, op Marktplaats?’ ‘Dat mag wel’, zei Jans. En dat betekent hier in Drenthe: heel graag.
Beste Jans, wat had ik je graag nog langer als buurman willen hebben. Dank voor wie je voor ons was