Spanje, Quintanilla de Arriba
Dag 127 Quintan Arranaya – Aranda de Duero 41,5 km
Ik word optijd wakker door de wat snurkende wandelvrouw tegenover me en ga er maar uit rond half zeven om mijn dagboek in de kleine keuken wat bij te werken waar ik ook met een luxe apparaatje koffie kan zetten. Eén dik uur later komen de grote en kleine wandel maatjes ook in de benen en we zitten nog even gezellig bij elkaar wat verhalen uit te wisselen. Daarna een gezamenlijke foto en we vertrekken. Zij met hun beiden richting Burgos en ik richting Valladolid.. wat nog wel een dik 100 km lopen is. Ik heb van de grote Ier ook nog een nieuwe wandelapp gekregen welk ik ’s even naast Komoot doe. Vandaag is er een soort van tussenweg met veel straatwerk. Bij een dorpje is ’t café dicht maar ik krijg koffie bij aardige mensen in hun ouderlijk maar wat nu vakantie huis is.
Ook mag ik weer een paar lekkere koekjes uitzoeken.
Weer verder over de grote weg tegen het verkeer in met af en toe wat fietsers die me toe zwaaien of hard groeten. Ik pauzeer onder een boom en vind weer wat druiven.
Bij een volgend dorpje neem ik wel een koffie en een tapasje en weer in looppas verder… ik wil graag de grote plaats Aranda bereiken vandaag wat nog wel ver weg is. Maar hier is het vlakker dus ’t moet kunnen.
Het tweede deel van de dag gaat wel weer meer over gravelpaden en ik ga nog ’s naar een dorp op een bergje voor een koud biertje vanwege de warmte en een tapas met daarna een koffie. Dan verder over agrarisch gebied tot in de verte de grote plaats opdoemt. Het wordt ook tijd want het wordt al laat en ik voel mijn voeten goed. De nieuwe schoenen worden alweer goed ingelopen maar zijn nog wat stijf.. In de plaats eerst weer ff fijn een kebap menu en dan richting de prachtige kerk.
Deze is al gesloten en ik vraag in de bar ernaast of er een pastoor woont en of er een pelgrimsonderkomen is .. helaas beide zijn hier niet dus het wordt weer spannend in zo’n grote plaats.
Direct aan de andere zijde naast de kerk zit een groep gezellig muziek te maken. Ik film even het leuke sfeertje en ga dan ook naar hen toe om te vragen of ze mogelijk iets voor me weten. De aardige zanger Fernando zegt meteen dat ik eerst mooi bij hun moet gaan zitten en ik krijg een biertje. Het zijn jeugdkameraden die hier al vanaf de middag zitten. Het is wat uit de hand gelopen … ze vragen of ik ook wat wil spelen maar dat wordt lastig… wat meezingen lukt me wel. Dan moeten ze vanwege de buurt wat rustiger aan doen en de meesten gaan naar huis. De eigenaar van ’t café restaurant en tevens wijnverkoper wenkt me dat ik ff moet wachten wanneer ik de tasse op de rug gooi. Ik mag mee met het kleine gezelschap wat gezworen vrienden blijken ..,en zo komen we achter zijn zaak bij een open ruimte waar een grote bbq al is voorbereid door zijn zoon.
Er wordt een bult verschillende soorten vlees klaar gemaakt en er komen verschillende flessen wijn bij kijken…Dan wordt het ene na het andere mooie nummer gespeeld en ik moet ook wat zingen uit eigen land. Ze houden van Hazes stijl en ook zing ik nog één nummer van Lohues.
Zo blijf ik over met de drie vrienden die deels elders woonden en ik voel me zeer vereerd. Ik geniet zo van hun oprechte vriendelijkheid dat ik ze allerdrie een hartje geef. De café eigenaar is zo emotioneel dat hij vervolgens zijn kettinkje met houten kruis van de hals af snijdt en deze moet ik beslist meenemen naar Fatima. Wat een man. Ik beloof hem hier later ook nog weer terug te brengen ook al is ’t over 20 jaar.
Ze zingen ook nog een nummer geknield voor een overleden vriend wat me helemaal raakt. Wat is het een fijn gevoels volk hier. Fernando gaf ook al te kennen dat ik bij hem op de bank kan slapen omdat hij na een heftige tijd na een nekbreuk ook een Camino had gelopen. Dat gaat dan ook na vele uren lol gebeuren nadat de vrouw van het café haar man uiteindelijk haalt. Wat een geweldige avond en nacht. Morgen de wekker zetten voor radio Drenthe’s interview en hopen dat mijn stem het nog doet.