foto: 2013.
‘’t Wodt tied da’w es gaot oprumen. A’w hier nog es weg mot?’ Wim kijkt met argusogen in het rond. ‘Kiek toch es… onder de kapschure alleen al. En wat ‘r allemaole nog in de schure zit!’
Hij is in gedachten de boel al aan het verdelen. Veel kan ook naar de stort of naar de Kringloop. Jongelui willen tegenwoordig niks meer hebben van de oudelui. Hun interieur is minimalistisch.
Ik zeg meestal: ’Och Wim as et toch mot, dan vraoge wi-j een container van de Kringloop en dan mietere wi-j doar alles in. Klaor bu’w!’ Maar hij kan niet geloven dat het zo eenvoudig zal zijn.
Voorlopig zitten wij hier ook nog, waarom alles wegdoen. Nou ja, we hebben af en toe al veel afgevoerd. O.a. een flinke hondenbench. Hebben wij echt niet meer nodig, we nemen geen nieuwe hond meer. Storm is onze laatste pup. Tja… de leeftijd hè?
We kwamen ineens nog een kleinere bench tegen, die was nog blijven staan. Was vorige week toch gemakkelijk toen we de kippen niet op het land van de boer wilden hebben. Hij had gezaaid met iets er bij wat chemische troep is. Dan durf je geen ei meer te eten van dat vrijpostige stel van ons. Wim had de doorgang naar de vijver ermee gebarricadeerd.
Vanavond was hij even bij buurman Jans, gewoon even buurten en vragen of hij nog 10 pootaardappeltjes voor me heeft. Even later komt hij terug, zet de auto weer in weggaande richting en werpt zijn armen vragend wijd. Geen idee wat hij wil.
Dan blijkt het dat hij de bench zoekt die we nog hadden. Jans en Geesje krijgen weer een jonge hond en dan is een bench erg handig. Maar waar is dat ding? Zijn korte geheugen is niet meer wat het geweest is.
’Wim daor he-j de kippen mee binnen ehollen veurige wekke’. En dan weet hij het weer. De gerst bij de boer staat er intussen al flink op, daar komt nu geen kip meer.