Het is voorjaar en we kunnen genieten van alles wat deze tijd ons biedt. Maar alles is nu zo dubbel. Je hoeft de tv maar even aan te hebben, een boodschap te doen in een supermarkt en je wordt meteen herinnerd aan de donkere wolken die zich samengepakt hebben boven de hele wereld. Het oorlogsprobleem en de stroom vluchtelingen die tegengehouden worden tussen Griekenland en Turkije. Wat kun je meer doen dan af en toe een bedrag storten op een probleem dat je raakt. Maar nu is ook het beruchte virus in de buurt en dat voelt toch heel ongemakkelijk, dreigend. Het hele land en ver daarbuiten ligt op zijn gat.
Het laatste dat me raakte was de huisarts die zijn oudere kwetsbare patiënten in ging lichten dat ze in geval van de corona griep niet naar een IC zouden gaan, maar thuis zouden blijven. Wim en ik keken elkaar maar eens aan. Horen wij daar ook al bij?
Nou ja, als het je tijd is om te gaan doe ik dat ook liever thuis dan ver van huis waar niemand bij je kan zijn. Daarnaast zie je ook de vele acties om ouderen die nu hun bezoek missen op te fleuren.
Och… onze inspanningen zitten dichtbij huis zoals het barricaderen van de keuken als het speeluurtje voor de lammeren is aangebroken. Nog steeds weten ze een gaatje te vinden al zet ik naast het spinnewiel en de afvalbak er nog een tafeltje met een stapel boeken tegen aan.
Er is een kip broeds en ik heb Anja om een paar eieren gevraagd van kippen waar een haan bijloopt.
Wim is bezig om zijn conditie langzaam op te bouwen en heeft zelfs in de koude wind even bij de wei gezeten.
Vandaag hadden we toch een zondag gevoel door de kerkdiensten op NPO 2 vanmorgen. Na de protestantse meditatie en zingen gingen we gewoon door met de Eucharistieviering. Och… ik kan het dan niet laten wanneer de pastoor de ouwel laat zien, moet ik meteen aan de moeder van Agnes denken die bij die gelegenheid haar wat los zittende bovengebit in haar tasje placht te moffelen omdat ze bang was om de pastoor in de vingers te bijten. Vroeger en misschien nog wel legde de pastoor de ouwel op je tong.
Wim maakt tussen de middag onze lunch klaar en even later zitten we, met Storm strak tussen ons in, aan tafel. Er mocht eens wat op de grond vallen…
