Het geeft de jongens rust. Hiermee bedoel ik Gerhard en Rick. Het apparaatje is er en hangt al om mijn nek. Gelukkig helemaal geprogrammeerd. Gerhard moest het natuurlijk even proberen. Hij drukte op de alarmknop om te zien of die al echt werkte en meteen kwam de reactie: ’Dag mevrouw van der Kolk, kan ik iets voor u doen?’ Hij werkt! Gerhard legde even uit dat dit even een testje was. ‘Loos alarm dus?’
Je kan hem omhouden zelfs als je onder de douche stapt. Alleen niet in het zwembad, maar daar ben je nooit alleen.
Waarom dit ding? Nou.. ik val nogal eens, struikel over van alles als ik even haast heb. En ik hoef helemaal geen haast meer te hebben. Maar overeind komen is dan wel een dingetje. De laatste keer moest Rick me overeind trekken op de hobbelige parkeerplaats van Hotel De Hoofdige Boer in Almen.
De paniek sloeg laatst al even toe toen ik mijn mobiel vergeten was en ik wat langer wegbleef na een gezellige middag en aansluitend een kopje koffie met oud collega’s. ‘Wil je dat nooooit meer doen?’, sprak Gerhard me die avond vermanend toe. Tja… de rollen zijn nu omgekeerd. Ik beloofde dat ik altijd mijn mobiel bij me zou hebben. En nu heb ik dan die noodknop. Ik moet alleen nog een extra sleutel laten maken voor buurman Luuc, want die kan ook een seintje krijgen als eerste hulpverlener.