Ja ja… er wordt nog wel eens gemopperd op de politie. Ze maken maar bekeuringen en als je ze nodig hebt zijn ze te laat.
Zwager Piet kreeg in een lang verleden van zijn commandant een berisping omdat hij zo weinig bekeuringen uitschreef. Hij had b.v. altijd fietslampjes bij zich om iemand met een kapot lampje te kunnen helpen.
Hij reageerde op deze aantijging door de volgende zondag alle auto’s die bij de kerk verkeerd geparkeerd stonden te voorzien van een bon. Maar dat was nou ook weer niet de bedoeling van zijn commandant.
Op een morgen las ik bij het onderdeel Miniman in het Dagblad van het Noorden het volgende en je zou er zo het kopje boven kunnen zetten: De politie is mijn beste vriend.
We hebben wel eens een bekeuring gehad, meestal voor te hard rijden. Tja… eigen schuld, maar een weg daagt je soms ook zomaar uit. Maar ik heb ook wel eens een bekeuring voorkomen… wel lang geleden. Ik had nog niet zo lang verkering met Wim toen ik op een avond van Wims moeder thuis naar mijn kostadres moest fietsen. Wim zat op zee en neef Jan en Ben fietsten toch maar even mee. Ik wist dat mijn achterlicht het niet deed, maar ja… we namen toch een weg wat buitenaf. Och, ik deed voor het geval dat vijf gulden in mijn zak. Dat kostte het als je zonder licht fietste. En warempel, we kwamen toch een agent tegen al scheen een van de jongens nog zo goed op mijn achterlicht. He daar, afstappen, klonk het. Wij stapten af, ik deed een greep in mijn jaszak en toen de agent bij me kwam gaf ik hem de vijf gulden. Hij keek me alleen stomverbaasd aan, er kwam iets van een lachje en ik stapte weer op mijn fiets…. zonder achterlicht…
Emmenaar ( “noem mij maar Arie”) belt opgetogen met de Miniman. Nietsvermoedend trok hij er onlangs met de fiets op uit. Uren later, op de terugweg, werd hij geteisterd door Siberische weersomstandigheden. Ploeterend vervolgde de heer van middelbare leeftijd en met fysiek ongemak kampend zijn weg door de sneeuw en gladheid. Dat viel niet mee met de fiets aan de hand.
Tot zijn verbazing en later tot opluchting stopt er een politiebusje. De agenten die erin zaten boden aan hem naar huis te brengen met fiets en al. Als een vorst werd hij vervolgens naar huis gereden. Dat vinden Arie en zijn echtgenote (“zeg maar Geesie”) nou een voorval dat wel in de krant mag. Het echtpaar heeft zich voorgenomen bij de eerstvolgende bon die in de brievenbus ploft niet te klagen!
Foto: Piet en Wim aan het klussen in Frankrijk, ongeveer 20 jaar geleden.