Even terug naar 1969/1970. Rick is dan bijna 2 en is toe aan het los leren lopen. Het was nog niet zo eenvoudig doordat hij links beperkingen heeft. Daardoor gingen we twee keer per week naar het ziekenhuis voor therapie. Het is meneer Otter die daar zijn vaste begeleider is. Ik heb even rust en kijk er naar. Het is een grote ruimte daar in de kelder van het oude RK Gerardus Majella Ziekenhuis in Hengelo en verschillende mensen zijn bezig met hun oefeningen. Maar ik zie het voor me gebeuren. Meneer Otter duwt vanachteren tegen Ricks linkerschouder en daarna meteen tegen de rechter terwijl hij zingt: Jan Klaassen was trompetter in het leger van de prins. Rick wordt als het ware gedwongen om het linker en meteen het rechterbeen vooruit te zetten. Het was een prachtig gezicht.
En Rick liep: ‘Hij marcheerde van Den Helder tot Den Briel’…. Nu weer terug…’En hij had geen geld en hij was geen held en hij hield niet van het krijgsgeweld’…. En weer heen… ‘Maar trompetter was hij wel in hart en ziel’.
Rick belde gisteravond om half 8 zoals elke avond sinds Wim overleed. Ik vroeg hem of hij dat nog wist… Nee… Rick had er geen herinneringen aan… maar ik wel. Wel is hij altijd fan van Rob de Nijs geweest, misschien mede daardoor. Ik tenminste wel.
Toen Rick na zijn opleiding op Werkenrode weer in Emmen kwam wonen kwam Rob de Nijs een avond optreden in de Muzeval. Daar wilde hij wel naar toe. Ik ook, want ik vond zijn liederen en stem altijd prachtig. Ik weet niet meer of Wim ook mee geweest is, zal Rick nog eens vragen. Ik was dan wel fan, maar een hele avond liedjes… nou ja… ik zou wel zien.
Het werd de avond van ons leven. Het was helemaal boven verwachting. Wat een opbouw en een afwisseling. En dan die gevoelige stem.
Toen Rick gisteravond belde meldde hij dat hij voor een keer geheel tegen zijn principes naar Ned. 1 ging kijken vanwege de uitzending over Rob de Nijs, begreep ik hem helemaal. Tja… eenmaal fan, altijd fan…