Ik ben even in gedachten en zie me aan het Schoolpad weer naar de keuken lopen. Ik wist echt niet wat ik daar toen wilde gaan doen. Wim zat al achter de krant en hielp me toen op weg: ‘Een appel, brood…. iets anders te eten?’ Of wil ik gewoon een kop koffie pakken.
Ineens wist ik het weer. Ik wilde het aardige mokje zoeken dat ik toen net van Dea had gekregen met de opwekkende tekst: ‘Vergeet de mooie dagen niet’. Zelf heeft ze er veel aan gehad als ze aan haar momenten van geluk met Dick dacht. We deelden lief en leed. En nu dacht ze aan ons na het zo dramatische verlies van Mark.
Maar waar was dat leuke mokje gebleven. Ik zocht en zocht, in de kast, aan het mokkenrek… Toen zei Wim: ’Ooo ik heb mien gebit d’r in elegd vannacht. Passen precies’. Ik zie het weer voor me.
Nou dat zou niet meer gaan gebeuren. Ik spoelde het om en de eerste kop koffie ging er in.
Intussen is het eerste mokje van Dea al gesneuveld, maar ik kreeg een tweede van haar en die gebruik ik graag en denk aan die lieve vriendin die ook al niet meer onder ons is. Ze kwam geregeld bij ons aan het Schoolpad en genoot met ons mee van alle dieren om ons heen, in het bijzonder van Dirk en Storm.
.