Coco is er weer. Toen het warmer weer was zag ik hem even niet maar ineens is de dame er weer en lijkt hier niet weg te slaan. Als hij naar binnen weet te glippen gaat de etensbak van Storm er aan en is hij hier helemaal vaste klant. Het is net als Dirk een echte overlever en dat vind ik ook wel weer wat hebben. Toen ik vanmorgen in de kamer kwam zag ik hem alweer liggen… in diepe rust op het kussen op de bank buiten. Al haalt ie het niet bij Dirk… het is me ook wel een ding….
Die keer, net terug van een weekje camping De Boomgaard, kwam Dirk aan het Schoolpad met opgestreken staart op ons af. Hij keek wat verongelijkt. Waren we echt zo lang weggeweest? Het was maar een weekje, hoor. Anja en Karin hadden anders goed voor meneertje gezorgd. De rest van de dag leek het of we wat goed te maken hadden. Dirk was binnen en bleef binnen, zo leek het. Dirk wilde graag zijn vlees uit het kuipje, hij wilde ook op schoot. Dan toch even weer naar buiten. Het was maar even of hij stond weer voor het raam met opgeheven pootje. Toen het half 12 was en wij naar boven gingen, besloot hij op het allerlaatste moment toch voor buiten…. waar de muisjes zijn…
Die volgende morgen werden we wakker toen Dirk die met een zwieper vanaf het dak door het Velux raam naar binnen sprong. Het was voor het eerst. Het zag er naar uit dat hij het zekere voor het onzekere nam. Dirk zou zijn eigen leventje wel regelen.
We waren intussen net weer thuis uit de Schepershof, Dirk lag languit op een schapenvachtje op de bank. En wij? We gingen aan het brood van bakker van Asselt, de zoon van Piet. Hij komt trouw elke dag door de week naar camping de Boomgaard met veel lekkers. Precies om kwart over 8 om daarna de volgende campings af te gaan. Het smaakte vertrouwd.
Waar is de tijd gebleven. Vroeger kwam Piets broer Geert met de bakkersfiets langs de boerderijen in Linde. ‘Geert van de bakker’ had een grote rieten mand voorop de fiets en bij sneeuw en gladheid ook nog een soort ijzers onder de schoenen. De bakkerij is allang verhuisd naar het dorp Vorden en het huis, annex bakkerij, kruidenierswinkel en café is een tijdlang omgetoverd geweest tot Praothuus waar je lekker kon eten of uitrusten bij een kop koffie met wat lekkers. Ook dat is alweer verleden tijd.
Ik kijk nog even naar Coco. Die doet op zijn kussentje op de bank net even één oog open. Hij houdt me in de gaten. Als ik de schuifdeur open laat schiet hij naar binnen op de etensbak van Storm af. Vlees uit een kuipje lust hij ook wel…..