Het is al weer een hele tijd geleden dat ik in een flinke dip zat. We noemden dat overspannen. Nu heet zoiets een burn out. Het heeft even geduurd maar ik kwam er na een therapie op een of andere manier herboren uit. Mijn creativiteit kreeg een oppepper. Er zijn meer momenten geweest die lastig waren maar ik kreeg handvaten om hier mee om te leren gaan.
Een ervan is om op je dromen te letten. Toen ik die jaren terug herstellende was kreeg ik bv een droom waarin ik over onmogelijke bruggetjes moest stappen die over modder en andere viezigheid lagen. Was niet nodig geweest als ik een ander pad had genomen. Of die keer dat ik me een ongeluk zat te roeien in een bootje dat op een wild stromend riviertje de berg af kwam. Toen ik beneden zwetend bij de kust aankwam, de riemen van me afgooide en bij lag te komen en even terugkeek bleek dat ik niks anders had hoeven doen dan alleen een beetje bijsturen.
Nu ik op een punt ben aangekomen dat ik me afvraag wat er voor mij nog te beleven valt nu ik de 80 ben gepasseerd en al beperkingen krijg. Zonder Wim is alles anders. De ups en downs zijn er nog, al duren die downs korter. Ik ging opnieuw proberen op mijn dromen te letten. Dat was lastig want meestal ben je ze kwijt als je je benen buiten het bed zet. Dit keer had ik het in mijn vroege ochtendslaapje wel een aparte droom. Ik was lekker bezig in een zwembad en dook al van de duikplank heel diep in het water, recht naar beneden. Ik zette me af op de bodem. Er was een jongetje bij me met, achteraf bedenk ik, een bekend gezicht. Toen kwam er ineens een vriendelijke jongeman aanlopen met een flink pakket. Hij had prachtige krullen en een showpak aan met glimmende revers zoals je nu op de tv wel ziet. Elegant overhandigde hij me het pakket dat bestond uit drie boeken, fotoboeken zo leek het. Dat was niet vreemd want ik had er ook al een paar besteld met kalenders bij Albelli. Ik was benieuwd en trok al een band van een pakket af. Maar de jongeman liep al weer terug. Ik achter hem aan want hoe kon hij zijn binnengekomen? Ineens besefte ik dat het een droom was, een mooie droom, en dat het jongetje dat met mij mee dook en sprong het gezichtje van Wim had als een kind van een jaar of 10. Ik herken het van een foto.
En nu zit ik te bedenken wat dit pakket zou kunnen betekenen. In elk geval een belofte voor wat er nog komen gaat. Ik ben nog niet klaar…