Ik dwarrel door de jaren. Het is net als het doorbladeren van een fotoalbum zoals ik door mijn verleden scroll. Ik zie Diny met de toen heel kleine Sacha op schoot. Ik lees over Riet die vertelt over haar kleinzoon die met een half jaar de beentjes er al onder heeft. Ik lees over ons bezoekje aan Gerrie en Gerrit in Doornspijk waar kleindochter Inti met een klein hengeltje aan het vissen is in zo’n opvouwbare kartonnen vissenkom. Ooit hebben we daar onze kleine Laska vandaan gehaald. Moeder Laska was een kruising Schotse collie. Toen ze loops was zagen ze een aardige reu, een soort terriër, op hun erf verschijnen. Ze vonden dat wel een geschikte partner voor hun Laska. En zo kwamen wij aan die grandioze eerste hond, een aanwinst voor ons èn voor de buurt in de Marnixstraat!
En ik zie dat ik het nieuwe appartement van Dick en Anda bewonder zoals ze dat ingericht hebben, smaakvol zoals altijd. Ik hoor Stefan uitroepen ‘Is hier een bom ontploft of zo’, als hij de anders zo keurige kamer van hen bezaaid ziet liggen met speelgoed veroorzaakt door de beide kleindochters waar ze op pasten op dat moment. Oma Siet is er nog net als tante Geertje, samen de laatsten der Mohikanen genoemd. Mark doet even een tukje met Scott naast zich als hij tussen de middag even aankomt. Robin die met ons in Hattem is ziet een huis met balkon te koop staan bij een makelaar en vraagt of dat het huis is waar opa vroeger oom Ben over de rand liet hangen. En zo dwarrel ik door…..Dan ontdek ik het bezoek van Curtis en Berdena aan de roots van hun vader…
Het lijkt allemaal als de dag van gisteren, alleen zijn veel van mijn hoofdrolspelers niet meer bij ons in levende lijve maar zoals ik merk wèl in mijn hart.
En toch is het slechts iets meer dan 10 jaar geleden. Tja… er kan veel gebeuren in korte tijd.
Foto: Diny en Berdena aan het rommelen op de Zutphense markt.