Wat een bijzonder middag was het gisteren. Jack en Margie kwamen op bezoek. Jack was al bij Stork een geliefde collega van Wim en een paar jaren nadat Wim bij Holvrieka Ido werkte in Emmen had hij precies zo iemand als Jack nodig in zijn team. Jack werd ingeseind om te solliciteren en Jack kwam. Net als wij indertijd verhuisde hij samen met Margie naar Emmen en ze wonen nu al heel lang in Stadskanaal waar ze nog steeds heel fijn wonen.
Jack was heel precies in zijn werk, was wat talen betreft goed onderlegd. Alle briefjes in het Duits liet Wim altijd door Jack opstellen. Ze wisten wat ze aan elkaar hadden.
Eenmaal aan de koffie en thee begon Jack te vertellen en hield niet meer op. Toen ik die morgen boodschappen deed wist ik niet dat ze zouden komen maar ik kocht zomaar 3 pecanoot broodjes naast mijn vaste verwenbroodje, zo’n choco broodje. Ken je die? Deden we altijd wanneer we vroeger boodschappen deden. Ik een chocobroodje en Wim een saucijzenbroodje.
Jack had net zo genoten van hun samenwerking als Wim. Jack was in de jaren 50 vanuit Indonesië naar Nederland gekomen en heeft zich goed kunnen ontwikkelen. Het had ook voordelen in de omgang met sommige inspecteurs. Wanneer Wim er met een inspecteur met buitenlandse roots niet helemaal uitkwam bij een keuring had Jack aan één woord genoeg als hij het van Wim mocht overnemen. Jack wist hoe hij met die inspecteur moest omgaan en begon een aardig gesprek over diens land van herkomst. En wanneer er nog iets gladgestreken moest worden was dat geen issue meer. Het was een genot om met Jack over de tijd met Wim bij Stork en Holvrieka te horen vertellen. Margie en ik luisterden en genoten mee. Wat mooi om zo weer ineens in Wims leven te mogen duiken en te horen hoe hij werd gewaardeerd om wie hij was. Ooit kochten ze Skipper, een van onze pups uit het eerste nest van Kim en Scott, en ook dat heeft hun leven geweldig verrijkt. Zo’n middag is een cadeautje!
Foto: Jack en Margie met Skipper,1997