Het was een bijzondere zondag. Jan Bronda nam afscheid als diaken en Petra ten Cate werd bevestigd als nieuwe diaken. Beiden hebben al veel werk verzet voor onze gemeente. Het voelde feestelijk. Het was helemaal een kerkdienst die je bijblijft. Onze predikant Niespeter zorgde ervoor dat onze zintuigen volop meededen.
De prachtige verbeelding van een manuscript uit de University van Edinburgh kwam echt binnen. Het kind in ons werd geactiveerd. Onze ziel in de vorm van een kind werd door de Godfiguur opgewacht. Wij gebruiken hier ook vaak een vlinder of een vogel voor. Ik zal nooit meer vergeten dat er de morgen na het overlijden van een goede vriend in de VS een witte duif onder de veranda zat. Daarna kregen ze pas het bericht van overlijden. En zo hoor ik ook wel dat er een vlinder ineens komt neerstrijken als er een geliefde overleden is. Nadat een vriendin overleden was gingen de kinderen op vakantie en kwam er zomaar even een roodborstje bij hen in de tent. ‘Kijk dat is mama’, wisten ze meteen. Na het overlijden van Mark hadden we vaak een kaars aan die meteen begon te flakkeren. Het voelde fijn, een soort troost, zoiets van: je ziet me niet meer maar ik ben er wel….
Ook het napraten bij de koffie is een mooie afsluiting van zo’n zondagmorgen. Mirjam schoof naast me met haar elektrische rolstoel en we hadden een prachtig gesprek. Ze bleek net als Rick ook op een Mytyl school gezeten te hebben en daarna was ze ook naar het internaat Werkenrode in Groesbeek gegaan voor een verdere opleiding. Ze staat midden in het leven en kan genieten van de kleine dingen. Het spontane van een kind is nog volop aanwezig, een voorbeeld voor iedereen.
Die middag zat ik samen met Gerhard en Rick aan de koffie. Zo’n dag kan niet meer stuk!