Ken je dat? Die huiselijke schilderijen van Jan Steen. Ik moet het nu doen met Storm om me heen en de vogels in de tuin. Maar het aantal en de verscheidenheid haalt het niet bij de vogels aan het Schoolpad. Daar was altijd wat te beleven. Hier zijn het vooral de eksters, kraaien en de Vlaamse gaaien die de baas spelen en tussendoor zijn er mezen en mussen…. heel veel mussen. Ook met Wim in de buurt gebeurde er altijd wel wat…
“Is dit brood voor mij”? Wim keek wat verbouwereerd naar mij. “Er zit niks op”. Meteen zag ik Suze onder de stoel zich om de bek likken. Jammer de bacon was in de kattenmaag verdwenen. Ze ging daarna op de leuning zitten en smeekte om een stukje kaas. Dat heb je als je dieren om je heen wilt hebben. Ik had even ervoor het parket ook al schoongemaakt nadat Tessa met vieze poten toch even in de voorkamer geweest is. We hebben gelukkig gemakkelijke vloeren, maar hoe komt het toch dat ik maar steeds aan dat huishouden van Jan Steen moet denken? Ach…ik voel me er goed bij. Je moet het hekje ook niet open laten naar de voorkamer en het brood niet open en bloot op tafel laten staan.
En je moet een kat niet voeren, want dan komen ze steeds terug. Hun eten krijgen ze in de schuur, maar als ze binnen een graantje mee kunnen pikken zullen ze het niet laten. Met Suze kon ik praten zonder wat te zeggen en ze snapte mij ook precies.
Queeny had eens een houten paddenstoeltje te pakken. Zo dun je meteen je overbodige prullaria uit. Wim zag zeker ook de gezelligheid van dieren om zich heen al hoefde dat voor hem eigenlijk niet. Wanneer hij z’n middagslaapje deed op de bank, nestelde Suze zich lekker in zijn knieholtes. Ik moet stiekem nog denken aan die kat van Cieny toen we nog aan de Kuifmees woonden. Die wilde hij toen beslist niet in onze tuin. Dan greep hij hem en liep met grote passen naar de deur bij Cieny en André. Cieny zag hem dan al langs komen en pakte de kat maar meteen aan. En kijk hem nou…
Ach… een mens kan veranderen…. toch?
