‘Dat valt mien mee’, zei Wim nadat ik die morgen met een nat doekje een vlekje op zijn kleding had weggewerkt. Dat kan gebeuren als je ’s morgens al bijtijds aan de yoghurt met vruchten zit.
‘Wat bedoel je?’, vroeg ik verbaasd, terwijl ik met het natte doekje weer richting badkamer liep. ‘Nou meestal krieg ik zon natte lappe wel in de nekke’.
Hij had gelijk, ik heb er een handje van wanneer ik met iets kouds uit de vriezer langs hem loop om die dan heel stiekem even in zijn nek te leggen. En zo ook met iets nats, ik kan het gewoon niet laten om hem even te laten schrikken. Maar na bijna 60 jaar samen kent hij zijn Pappenheimers. Hij had zich blijkbaar mentaal al gewapend. En misschien had ik intussen wat bijgeleerd.
Heel heel lang geleden, we woonden nog aan de Jan Voermanstraat in Hengelo, was Wim voor een middagdutje even naar boven gegaan. Anda was bij me en Gerhard liep met een klein gietertje rond.
‘Ga papa maar even wakker maken’, vroeg ik hem. ‘En neem je gietertje maar mee… ‘, vulde Anda aan. ‘Even een druppeltje in de nek maakt hem wel wakker’, vond ik. Het liep wat uit de hand. Gerhard kwam brullend de trap weer af. Ik denk dat het gietertje was uitgeschoten. Wim had van schrik van zich af geslagen.
Anda was die keer sneller weg dan anders.
Foto: Gerhard, nu zonder gietertje