‘Zo, we hebben het overleefd…. de bus en ik’, zei de man toen hij met een brede grijns op zijn gezicht
binnenkwam. Hij kwam de verwarmingsketel nakijken en was door zijn GPS via het begin van het Schoolpad vanuit Barger-Oosterveld naar ons adres gestuurd. We zeggen het er vaak bij als iemand voor het eerst bij ons komt: ‘Niet het Schoolpad nemen vanuit Barger-Oosterveld maar vanaf de Dordse straat!’ Voor de tijd van de Tom tom hingen we in zo’n geval vaak ballonnen aan het hek.
Zo’n 10 jaar geleden gingen wij ook overstag. Er moest en zou een Tom tom komen. We zouden die zomer naar ons geliefde Engeland. ‘Iej zölt zien da’w d’r gemak van hebt’, zei Wim. Ik hield in die tijd niet van die dingen. Alles wat als nieuw gepropageerd wordt vind ik so wie so eerst niks…helemaal niks. Net of ik niet altijd keurig de kaart voor hem lees. In Engeland hebben we nooit problemen gehad met de routekaarten.
Maar ja…. de Tom tom kwam er.
Met het uitproberen ging het al mis. We namen de gewone weg richting Hattem. We draaiden richting Rondweg… begint dat ding al met een opgewekte damesstem: her berekenen. Je snapt em al. Alles wat we normaal reden werd door dat ding afgekeurd. ‘Zet dat ding af of doe wat ie zegt’, zei ik tegen Wim. ‘Hier word ik helemaal gestoord van’.
‘Even zien of t-ie de goede weg naar ons huis wel aangeeft’, probeerde Wim nog maar eens. Toen had je helemaal de poppen aan het dansen. Kwamen we van de ene kant werden we naar Wielens gestuurd en niet verder. Nou ja…kan ons bezoek daar verder de weg vragen. Kom je van de andere kant… sturen ze je vanaf de verkeerde kant het Schoolpad op. Iedereen die dat ooit geprobeerd heeft komt er ’s winters alleen met een jeep door. Er zijn al heel wat bezoekers met het zweet op de rug bij ons aan de koffie weer bijgekomen van de schrik.
Deze jongeman vandaag was er laconiek onder. Hij vond het een uitdaging.
