Er valt niet veel te beleven aan de Torflang. Storm wordt ook ouder en slaapt veel. Maar…jazeker, ik heb wel vrij zicht op de tuin waar regelmatig dikke kraaien mijn pindakaaspotjes leegpikken. De mussen en ander klein spul nemen genoegen met wat er afvalt. Ik heb nog wel een zaadsilootje staan met grof gaas er omheen. Is die weer gevuld dan hebben de kraaien en eksters weinig kans om te snoepen, dacht ik. Dat veroorzaakte meteen een stevig gevecht met de zaadsilo. Natuurlijk schudden ze net zo hard aan dat ding dat het zaad er toch uitvliegt. Ik moet met nog grover geschut komen. Ik mis de voerplekken van het Schoolpad. Daar kon je alles in de bomen ophangen en hadden de kleinere vogels vrij spel.
Ik moet maar eens vaker de bossen hier om Emmen ingaan om puur natuur te snuiven. Wim deed het graag met de scootmobiel, bleef zomaar een paar uur weg. Hij vond het heerlijk om de boslucht in te ademen. Deed hem denken aan de bossen bij Hattem. De jongens uit het stadje gingen graag naar de bos zoals ze dat noemden. Ze schijnen zelfs een keer vuurtje gestookt te hebben. Toen ze dat niet meer uit konden krijgen was het aanvankelijk paniek. Maar al gauw kwamen ze op het idee om maar gauw de politie te waarschuwen:’Wi-j waren in de bos en wi-j zagen inens dat er brand was’. ‘Dank je wel jongens!’ Brandweer rukte uit. Weg brand.
Ook wanneer Wim zoals elke vrijdag na zijn VUT naar de markt ging om kaas te halen en met de kaasboer die uit Almelo kwam over de voetbal te kletsen, fietste hij altijd op de terugweg door het stukje bos tegenover het ziekenhuis waar ook het Huis van Heden staat. Tja… hij heeft lekker lang kunnen genieten van zijn VUT en later zijn pensioen, 23 jaar lang!