Samen met Ben en Diny reden we vanaf Hattem naar Durgerdam voor het afscheid van onze geliefde ome Bram. Het is wel 7 jaar geleden. En als je dan toch redelijk op tijd weer richting huis rijdt, kun je net zo goed op de terugweg even van de weg af naar Doornspijk. Ons nichtje Gerrie woonde er samen met haar man Gerrit. De vier kinderen waren allang uitgevlogen maar komen graag terug op de plek waar ze opgroeiden. Gerrie heet in haar eigen omgeving Gré, maar luistert nog steeds naar de naam die ze als kind al had. ‘Gerritje van de bakker’, werd haar opoe Bruins genoemd. Ze hadden er vroeger nl. een bakkerij bij. En naar deze lieve opoe werd Gerrie genoemd . Het was weer als vanouds zo samen en er werden ook hier veel herinneringen opgehaald en lief en leed uitgewisseld. Gerries boekenkast aan de ene kant van de kamer puilde uit. Ik zag het meteen: ook zij kan moeilijk een boek wegdoen. En de andere kant van de kamer was de muziekhoek, net zo vol, want ze gaf nog steeds gitaarlessen aan groepen jongeren.
Bijna dagelijks stuurde Gerrie me een opbeurende tekst, zeker na het overlijden van Mark.
We maakten een rondje over het erf en zien het oude trouwe witte paard in de wei. Ze hebben een tuinhulp en daar mogen ze blij mee zijn want ook zij zijn de jaren niet ongeschonden doorgekomen, maar aan hun positieve uitstraling is dat niet te merken. Het was een mooie middag samen met Ben en Diny bij Gerrie en Gerrit in Doornspijk.
Er is intussen veel veranderd. Gerrie overleed na een kort ziekbed en een paar jaar later volgde Gerrit. Wat ik mooi vind is dat nu één van de dochters op dat mooie plekje woont met haar gezin. Wel is het boerderijtje er af, was niet te herstellen. Maar er staat nu vast een mooie vervanging en de herinneringen zitten niet in stenen maar in je hart.