Het was zover. Ik ging voor de nacontrole naar het ziekenhuis om orthopeed Bulthuis zijn kunstwerk te laten bewonderen. Ik ging netjes met de scootmobiel want voor die controle mocht ik nog niet auto rijden. Ik zat er nog even over in hoe ik met dat ding door de draaideur zou kunnen. Dat bleek helemaal aangelegd voor rolstoel en scootmobiel. Weer een zorg minder.
De foto’s van de nieuwe knie waren snel gemaakt en ik was meer dan een half uur te vroeg. Dat kwam blijkbaar goed uit want ik kon bijna zo doorlopen naar het kamertje waar dokter Bulthuis zijn werk kon gaan bewonderen. Ik had de assistente al doorgegeven dat ik tevreden was. Even later komt dokter Bulthuis zelf met in zijn kielzog een assistent die alles aanhoorde
en uitleg kreeg. Ja ik ben inderdaad heel blij met mijn stevige nieuwe knie. Bulthuis bekeek de foto’s en daarna het litteken, sjorde wat aan het been, keek me aan en sprak tevreden:’ Je hebt goed geoefend’.
Ja dat had ik. Ik vertelde over mijn herinneringen aan het moment vlak voor de operatie waarbij hij wat opgewekte danspasjes uitvoerde terwijl hij mij been in de hoogte hield om te kijken waar zijn werkzaamheden zouden beginnen. ‘Ja, ik hou van mijn werk’, zei hij toen lachend. Over een jaar mag ik terugkomen