Na de tijd van Kerst en Oud en Nieuw met herinneringen volgden de wat lastige herdenkingsdagen. Allemaal in korte tijd. Wims verjaardag, altijd een gezellige drukte, Marks verjaardag, idem. Dan kwam onze trouwdag die vaak eenvoudig, maar daarom niet minder, gevierd werd. En nu sta ik voor de dag van Marks zo triest overlijden, nu precies 8 jaar geleden.
Terwijl ik daar samen met Wim, de jongens en verder meeleven van veel lieve mensen steeds met een lach en een traan goed doorheen kwam, lijkt het verdriet oneindig te worden. En zo is het nu eenmaal.
Terwijl ik gisteravond op onze huwelijksdag van 3 maart in mijn gemakkelijke stoel met de beentjes omhoog ons leven samen zat te overdenken, overheerste er nog vooral de dankbaarheid.
Wanneer nu de volgende hobbel voorbij is komt het voorjaar er aan. Het lijkt zelfs al begonnen. En hoop ik op ook voorjaar in mijn hart èn hoofd.. Ik moet hierbij even aan Rick denken die altijd met beeldende uitspraken komt. Hij benoemt de lastige momenten als bergen waar je overheen moet, maar de alle moeilijkste noemt hij de Mont Ventoux… Ook daar moet ik ook weer even overheen…
Foto: Onze drie zonen op de trouwdag van Gerhard en Judith, 21 februari 1997.