Sandman, het doet me denken aan het Sandmännchen dat op de Duitse tv vroeger de kinderen die moesten gaan slapen zand in de ogen kwam strooien. Nee, wij moesten wennen aan de Herman Sandman die nu al jaren elke dag een column in het ons zo vertrouwd geworden Dagblad van het Noorden schrijft. We waren zo gewend aan de stijl van Jaap Kwak en later Jan Wieringa, dat het wel even een overschakeling was. Je merkt dat er nu een generatiekloof zichtbaar wordt. Toch schrijft hij best leuk, vaak over zijn kinderen en gezin. En dan moet ik gewoon glimlachen omdat ik besef dat er door de jaren heen niet veel aan kinderen is veranderd, alleen de sociale media dan. Kinderen zijn hetzelfde gebleven.
Die keer ging het over de schrik van een jongetje over een niet aangelijnde hond. Hij probeerde het jongetje vanaf de overkant van een sloot gerust te stellen toen de dame van de hond de woorden sprak die ze nu eenmaal niet had moeten zeggen: ‘Hij doet niks’.
En laat dat nou net iets zijn dat veel hondeneigenaren van hun hond vinden. Nou is Storm een bovenste beste hond en Queeny indertijd helemaal, maar wanneer Anita met haar herder langs kwam lopen zou je zweren dat er van beiden honden niks overbleef als het hek er niet tussen zat. Ze moeten elkaar nou eenmaal niet. Queeny was de grote steun achter Storm en blafte nog veel harder dan Storm zelf die de herder bleef volgen langs de kant van de sloot tot hij uit zicht was.
En ik besef dat ik vaak kinderen geruststel over Storm: ‘Hij doet niks hoor!’ Storm, de kindervriend. Tja… alleen als de buurhond zijn balletje wil pakken komt er wel een grauw: blijf af… is van mij!
Alle reacties:
9Cobi van Keulen, Anja Gierveld en 7 anderen