De techniek staat voor niets. Jaren geleden, ik was net met de FPU, vervroegd pensioen, bezochten we Hilda in de Highlands. Ik was geboeid geraakt door een artikel over haar in het blad Buiten dat later samen is gegaan met Landleven. Er stonden mooie foto’s in. Het was de tijd dat ik graag fleslammetjes wilde nadat onze eigen schapen weg waren wegens teveel gedoe voor Wim met pootjes knippen en alles wat er nog bij komt. Maar een paar fleslammetjes ging wel, als ze tenminste in het najaar weer weg zouden gaan. Nou in deze Hilda, ooit afkomstig uit deze buurt, zag ik een gelijkgestemde.
We zochten haar op in de middle of nowhere ergens een eind boven Ullapool en hebben na ons bezoekje aan de Rare Breed Farm waar zij de zorg voor had, praatten we helemaal bij op een bankje. En het klikte inderdaad. We hielden contact, alleen per brief want internet had ze niet en ook geen tv. . Alleen radio en telefoon, maar bellen naar het buitenland blijft een dure hobby. Dus schreven we brieven van soms 8 kantjes.
We bezochten haar daarna om de paar jaar wanneer we in Schotland waren, zelfs twee keer met Rick. De laatste keer was in 2016. Ze had intussen een eenvoudig huisje laten bouwen en een schuur. Ze spint en breit sjaals, wanten en mutsen voor de verkoop aan toeristen in een dorpje aan de kust. Sinds een paar jaar doen we onze contacten via what’s app. Nee tv heeft ze nog niet en ook geen internet maar via de mobiel lukt dat dus prima. Zij is er alleen handiger in dan ik. Ik zit er geregeld met mijn vinger naast. Zo kan ze fotootjes sturen van de omgeving en haar dieren. En zo leven we steeds met elkaar mee.