Bij het beeld van de badhokjes voel ik me weer even kind worden. Even bibberend aankleden, want echt warm was het daar niet vaak. Bij het schoolzwemmen moest het water minstens 16º zijn als ik het me goed herinner en dat was afzien.
Alleen de zomervakantie gaf wat meer waterpret. Toen we eenmaal konden zwemmen wilden we natuurlijk graag een abonnement, ƒ3 kostte dat. Pa vond dat we dat maar zelf moesten verdienen met coloradokevers vangen van de aardappels, ieder 300 stuks. Dat was voor hem 2 vliegen in één klap. Hij heeft ze nooit nageteld. Er ging een beetje petroleum op, een lucifer erbij en weg waren ze. Maar Diny en ik hadden ons abonnement!
Dit zijn ook de badhokjes waar tante Hermien en tante Riek in hun jonge jaren zich in omgekleed hebben in waarschijnlijk een heel ordentelijk badpak voor die tijd. De verkleedpartij duurde nogal. En toen Hermien uiteindelijk aan Rika vroeg:"Heb ie-j em al an Rika?", antwoordde die:"Jao Hermien… ie-je dan?" "Jao, ik ok… dörf ie-j d’r uut?" "Nee… ik klee-je mien weer an." En zo eindigde de eerste zwempoging al in de badhokjes van onze beide tantes. Tante Hermien kon het ons in geuren en kleuren vertellen zodat ik het nu nog op m’n netvlies te voorschijn kan toveren.
