Het was bijzonder om Berdena en nu ook Hank hier in Nederland te hebben. Zonet had ik Erna en ook Berdena nog aan de telefoon. Hun laatste dag. Ze gaan nog even Zutphen in, een prachtig stadje met veel oude elementen. Morgen stappen ze weer op het vliegtuig naar Minneapolis. Heel bijzonder was het aandenken aan Irene dat Hank voor zijn nichtjes meebracht als geschenk van Irene. Ik zag zijn emotie, herken het uit het eerste jaar na het overlijden van Wim toen alles in mij bezig was met het verwerken van ons leven samen, gemis èn dankbaarheid sprak hier ook uit.. Hij liet ons nog een foto van een prachtig schilderij van Irene zien, helemaal zoals ze was. Ik kon een begin maken met het verwerkingsproces door het boekje ‘Ode aan Wim’ te schrijven met veel herinneringen aan wie hij was.
Hank had een briefje bij het aandenken, een cadeautje van Irene. Nadat ze in 2001 gepensioneerd waren uit het Amerikaanse leger had Irene het haken weer willen oppakken. Als kind had ze dat van haar moeder en oma geleerd, maar ze was het ontwend. Dus begon ze eerst met een dikke haakpen en dikkere draad. Daarna ging ze door. Na het overlijden van Irene vond Hank in een lade een hele hoeveelheid aan deze prachtige gehaakte kleedjes, elk kleedje weer anders. Berdena bracht hem op het idee dat dit prachtige cadeautjes waren van Irene aan de nichtjes en neven in Holland. En zo kregen we allemaal zo’n waardevol gehaakt kleedje.