Eenmaal vanuit Hengelo in Emmen had ik de draad hier weer opgepakt en ben vrijwilligster geworden bij de Alfabetisering afd. Zwartemeer en omgeving. Ik wilde me graag nuttig maken. Er waren hier 2 soorten leerlingen: de redelijk intelligente, die gewoon veel ontgaan is op school en die graag de puntjes nog eens op de i willen zetten èn de (zeer) zwak begaafde, die vroeger de juf mochten helpen met plantjes water geven en dus echt nog niets kunnen lezen of schrijven!
Tot deze laatste categorie hoorde Johanna!. Ik haalde haar steeds bij haar huis op en dan reden we samen naar Zwartemeer naar het buurtcentrum. Hier wachtte o.a. ook vriendin Annie. Met hen werkte ik veel met reclamefolders en we gingen samen boodschappen doen. Johanna had geen tanden meer en haar gebit deed haar zo zeer, vandaar dat ze tandeloos meeging. Ze is wel eens bij ons thuis geweest en ze was helemaal gek van onze Laska. Zij wilde ook een Schotse collie en wat ik ook zei over ”nerveuze hond” en zo…het helpt niet. Op een dag, toen ze naast me neer plofte in de auto, zei ze : “(h) Etty, wi’j kriegt ok zon Laska!”. “Zo’j dat wel doen, Johanna?” “Jao, wi’j hebt ‘em al besteld. Hee mot allenig nog gruujen”. Bij de buren hadden ze een nestje gekregen. Iedere week vertelde ze me over de vorderingen van het hondje. Toen de hond er ongeveer aan toe is om opgehaald te worden, ging ze een beetje sip naast me in de auto zitten toen ik haar ophaalde en zei: “(H)etty, ‘et (h) ontien geet ok niet deur!” “Hoe kump dat dan Johanna?” “Och”, zei ze, “(H)arm zeg, wie’j könt better een zwien in diepvries nemmen!”