Ik geloof toch echt dat ik wat gemist heb in mijn jeugd. Ik las die morgen de zaterdagse column van Daniel Lohues waarin hij vertelt over de kerststal bij hem thuis. Hoe hij daar als kind mee speelde en er een heel toneeltje bij bedacht, een beetje zoals later met de Playmobil poppetjes. Hoe die deftige wijzen uit het oosten vooraan stonden met hun prachtige kleren en Maria zei: ’Kom d’r toch in. Jullie zullen vast lang onderweg geweest zijn. ‘ Waarop hij de wijzen liet antwoorden: ’Ja, klopt, het was een mal eind, maar mooi dat we er zijn. Dus dit is ‘m? Gefeliciteerd met jullie baby.’ De herdertjes liet hij maar zolang buiten de stal wachten en hij liet ze denken:’ Ach wij willen ons niet opdringen. Als de grootste drukte achter de rug is, schuifelen wij wel even naar binnen om te feliciteren.’
Ik ken alleen maar het kerstverhaal zonder poppetjes, of alleen uit een boekje. De eerste 20 jaar van mijn leven dus. Kerststalletjes was Katholiek, wij hadden alleen een kerstboom èn dus het kerstverhaal. Toen wij in Hengelo r.-k. buren kregen zagen wij de kerststal op een prominente plaats in hun kamer. Vader Henny had het persoonlijk in elkaar geknutseld. Wat vond ik dat mooi. Zo vertel je toch veel gemakkelijker aan kinderen.
Later probeerde ik ook wat met poppetjes om het kerstverhaal in een hoekje van de kamer uit te beelden, maar zoals die van Betsy en Henny is me nooit gelukt.
Ook heb ik als kind nooit een kaarsje gebrand in een kerk, of iets met wijwater, rozenkrans, gedaan, laat staan kruisjes slaan of knielen voor het Mariabeeld. In ons leven zagen we alleen onze r.-k. medechristenen op het Koninginnefeest en het Lindese feest…. of bij de Lindese molen of bakker van Asselt.
Maar nu… brand ik minstens eens per jaar een kaarsje tijdens een vakantie of een andere gelegenheid en herdenk hierbij behalve mijn ouders en grootouders Mark en Wim en wie nog meer in mijn gedachten komen. Het is steeds een moment van bezinning.
Daniel eindigde zijn column met de mededeling dat hij morgen ‘die kant’ weer op ging, om Kerstmis te vieren op Erica, een kerstboom te halen en de kerststal op te zetten. En ik zie hem in gedachten al bouwend zijn kersttoneeltje spelen.
Foto: de engel in de tuin bij Ben en Diny, ooit meegesleept vanuit Italië