Vanmorgen ‘Vierden we het leven van Ko Dekker’, zo stond het mooi op de liturgie in het rouwcentrum het Oeverse bos. Het deed me meer dan ik had gedacht. De verschillende keren dat we hen tegenkwamen waren intussen niet meer te tellen. Vooral de laatste jaren zwommen we alle vier samen in het Aquarena bij het aqua joggen.. totdat Ko ernstig ziek werd. Maar ook vaker op bijzondere momenten hadden we zinvolle gesprekken zoals je dat met sommigen zomaar hebt. Toen we als een van de eerste gezinnen in de Rietlanden kwamen wonen woonden zij ook nog in Zuidbarge en zagen we elkaar regelmatig in de verschillende kerken. Onze jongens zijn zelfs nog bij Ko op catechisatie geweest. Even het bruggetje over en ze waren er. Toen we het huis aan het Schoolpad kochten zijn Ko en Jennie meteen wezen kijken en Ko bekeek het als brandweerman natuurlijk ook vanwege eventueel brandgevaar. Er was wel een rieten dak. Het werd helemaal goedgekeurd door Ko. De plek waar de ketel zat was keurig en op de goede manier afgewerkt. Na het toch plotseling overlijden van hun jongste zoon verhuisden ze korte tijd later naar een mooi appartement in het Centrum van Emmen. Toen wij Mark op vergelijkbare manier moesten missen zijn we die eerste zomer van 2017 samen naar camping de Boomgaard gegaan en bleken ook nu Ko en Jenny echte vrienden. Zij hadden na de eerste weken van het overlijden van hun zoon Bernold besloten om het leven weer op te pakken en waren zo een voorbeeld voor ons. We hielden contact zowel in het zwembad als af en toe een bezoekje. Ook na het overlijden van Wim zochten we elkaar vaker op. Het afscheid was helemaal in de stijl van Ko met een prachtige serie foto’s uit hun leven met kinderen en kleinkinderen. Het Ichtuskoor zong mooi en ds. Rappold gaf op een mooie manier weer hoe het leven van Ko geweest was, jazeker.. ook met een lach en een traan.
Foto: Tja… die hoosbui op camping de Boomgaard was wel even wat!
