Toen we 30 jaar geleden aan het Schoolpad kwamen wonen hadden wij nog schoorsteenveger Kemperman die zoals dat vroeger gebruikelijk was, boven op het dak balanceerde om van bovenuit de schoorsteen te vegen.
In 2007 kwam hij voor het eerst, Kor Fidder de schoorsteenveger, een waardig opvolger van Kemperman. Tja een houtkachel èn een rieten dak… je kunt niet voorzichtig genoeg zijn
Hij was geheel in ’t zwart gekleed zoals je van een schoorsteenveger verwacht. Alleen heb ik nog steeds van die fantasieën van zo’n mooie zwarte hoge hoed. Nou…. weet je wat hij toen als antwoord gaf? “Dan zou het alleen maar duurder worden!” Ha!
Al heel wat jaren doet hij dit werk samen met zijn vrouw. Ze zijn helemaal op elkaar ingespeeld. Zij geeft aan, licht bij, houdt de afzuigslang er bij en brengt weg. Ik heb toen eens goed staan kijken; de steel met borstel wordt van onder naar boven in de schoorsteen geleid en telkens verlengd met een nieuwe buis. De perfecte afzuiging doet het werk. Geen stofje meer te vinden als ze klaar zijn. We kunnen daarna weer een jaar veilig stoken want de adviezen krijgen we er gratis bij. Bij een kopje koffie praatten we steeds even bij, altijd gezellig met die twee. En we zetten de nieuwe afspraak alvast op de agenda voor volgend jaar. Storm kreeg zelfs een brokje en alle aandacht. We bespraken die keer zelfs hun plannen om ooit naar vrienden in Nieuw Zeeland te gaan. Wij waren er in 2007 net geweest met de ANWB, helemaal doorgetrokken met een groep, allemaal campers. Het was de reis van ons leven geweest. ‘Ja, pas als de beide katten dood zijn’, ze kan nog niet zonder. Hun vrienden wonen in Napier op het Noordereiland. Laat dat nu het mooiste klimaat hebben. De uitgebreide Maorie-tattoo, met mooie betekenis, op de arm van Kor wordt bewonderd. Hierna was een huis aan de Molenkamp aan de beurt. Daar moest hij het dak op, een hoog dak, soms kan dat niet anders. ‘Dan doe ik maar even de ogen dicht’, zei zijn vrouw lachend.