Veel te laat kreeg ik contact met Agnes Lichtenberg. Ze woonde op boerderij het Waorle, toen nog onder kasteel de Kieftskamp en was een buurmeisje van onze opoe Kornegoor, ook uit Linde. Eigenlijk zag ik haar alleen in het voorbijgaan op het Lindese feest. Zij kwam uit een R.K. familie en ging naar school op de Kranenburg een R.K kerkdorpje dichtbij Vorden. Pas toen bleek dat we allebei de FB pagina van Ik ben een Vordenaar… volgden kregen we contact. Het was voor mij een cadeautje.
Ze schreef over het leven bij hen op de boerderij: Bi-j ons thuus. En zo hadden we veel overeenkomsten. Opoe Kornegoor had haar eens een zakje met kwetsen meegegeven voor thuis toen ze vanuit school langs hun boerderij kwam fietsen. Ze had ze onderweg bekeken en besloot dat het een grapje was van tante Mientje, zoals ze in de buurt werd genoemd. Kwetsen lijken dan verrot als ze goed zijn. Ze had ze weggegooid. Toen tante Mientje later aan haar moeder had gevraagd of het gesmaakt had kwam de aap uit de mouw. Ze deelde zo het een en ander met mij, en ik met haar….. Regelmatig bleven we contact houden.
Toen we eens een schilderij met tulpen hadden weggebracht ergens in Brabant kwamen we op de terugweg langs haar dorp in de Betuwe. Ik zocht haar op en we hebben een tijdje met elkaar gesproken. Beiden hebben we het een en ander meegemaakt in ons leven. Een paar van haar gedichten mocht ik gebruiken in mijn boeken.
Ze is een paar jaar geleden overleden, te jong…. Na het overlijden van Mark stuurde ze me dit mooie gedichtje.
loslaten
het mooie moeten loslaten
het warme weerloos laten gaan
doet verstillen en verkillen
alleen verleden blijft bestaan
herinneringen zijn geschenkjes
voor wie die wil verwerven
laten dat mooie leven levend
loslaten is een beetje sterven
2012 Agnes.
Foto’s: Het Waorle nu is natuurgebied geworden. We gingen er vaak even zitten…