In 2000 was het zover. Wim kon met de VUT zoals dat toen heette. We konden allebei met 61 jaar stoppen met werken en Wim zelfs een paar maanden eerder.
Hij had er naar uitgekeken, was zelfs een beetje bang dat er een kink in de kabel kwam voor de tijd omdat het met Holvrieka Ido slechter ging. Maar hij had geen last en met een speech en met familie en een kantine vol collega’s, en een mooi feestje na aan het Schoolpad, nam hij afscheid van zijn werkzame leven. Hij kreeg van zijn naaste collega’s een bijzonder cadeau: Bram, een flinke ram die een aantal jaren voor mooie nakomelingen heeft gezorgd.
Toen begon zijn leven als vrij man. Ik hoefde niet bang te zijn dat hij zich ging vervelen. Hij genoot volop van het leven aan het Schoolpad, contact met de buren en alle bezoek dat regelmatig aan kwam wippen. Bovendien begon hij met zingen bij de Eemslander Shanties. Even later volgde ook het Mannenkoor Valerius en ruilde na een aantal jaren de Shanties in voor de Cantorij van onze kerk. Hij had een prachtige stem net als zijn broers.
Vanmorgen kreeg ik het even te kwaad toen we een lied zongen waarbij hij altijd de tweede stem inzette. Dat gemis dat nooit over zal gaan hoor ik bij veel anderen om mij heen.
Nu ben ik bezig met het sorteren van de plakboeken en kom deze tegen van juist dat eerste jaar na zijn afscheid van Holvrieka. Een totaal ontspannen Wim keek me aan op de voorkant. Hij is dan 60 jaar. Ons leven zag er natuurlijk heel anders uit. Robin was er al en Mark en Hilda nog steeds. Rick woonde intussen al een half jaar geheel zelfstandig. En.. Ben en Niesje gingen oppassen….
Even mee beleven? Verder op www.hettysite.nl weblog 2