24-7 Natuurlijk zijn we op tijd bij de Searider. Eenmaal aan boord zoeken we een mooi plekje en doen ons tegoed aan een heerlijk ‘lopend buffet’. Dan zakken onze ogen toe en om de beurt kiezen we een bank om hevig te slapen. Er is nog tijd genoeg over om ‘mensjes te kijken’ en om te horen wat anderen voor plannen hebben.
Een gezin met kleine kinderen gaat naar Windmere in ’t Lake District. Anderen gaan naar Yorkshire en een gezin met opgroeiende tieners naar het Peak District. Deze , een jongen en een meisje+/- 15 jaar, weten al zoveel bijzonderheden over Engeland te vertellen. Het kan haast niet anders dat ze straks Aardrijkskunde, Geschiedenis of Archeologie gaan studeren.
Om 7 uur zijn we dan in Harwich en zoeken vlug onze 0 sterrencamping op, de White Hart Inn in Wix. Hier staan we opnieuw gratis: No facilities, no charges! We drinken dan maar wat in de pub en gaan vroeg onder zeil.
25-7 Vorige keren reden we vaak met één tussenstop in de Yorkshire Dales regelrecht door naar Schotland. Dat doen we dit jaar anders. Al dat moois dat we hadden overgeslagen is nu aan de beurt. En… per dag wordt er niet meer dan 2 à 3 uur gereden. We hebben tijd genoeg, 4 lange weken….
Toen Wim op een zeker moment met zo’n glunderende kwajongensblik meldde dat de Pré VUT doorging en dat hij per 1 augustus vrij man was, was mijn eerste gang naar het reisbureau. De Ferry naar Engeland werd geboekt voor een vakantie van 4 weken.
Vandaag dus: op naar Warwick (spreek uit Warrik, naar ‘the Castle’ en Stratford on Avon. Het is even een puzzel om de camping bij de Racecourse te vinden. Die ligt dan ook midden op het terrein. Ook die 13 pond per nacht is even slikken, maar ja… voor niks gaat de zon op. We hebben nu ook tijd genoeg om Warwick te verkennen.