We hadden op onze Hedera avond in Zuidbarge het voorrecht om Hanny de Graaf in ons midden te hebben die ons kwam vertellen over hun verblijf in Oman. Toen ze voor de eerste keer gingen werden het 5 jaar, samen met hun 4 nog jonge kinderen èn poes. Haar man werd daarheen uitgezonden voor de Shell. Het duurde die avond even voor de techniek goed werkte maar daar kregen we mannelijke hulp bij die gelukkig vaak voorhanden is in het Hoefijzer in Zuidbarge. Intussen kon Aly een mooie inleiding verzorgen. En daarna waren we al snel in de ban van de mooie verhalen van Hanny. Ze liet ons kennismaken met het Oman van zo’n 40 en daarna 30 jaar geleden toen ze voor de tweede keer de stap gingen wagen. Ze leerden omgaan met schorpioenen en slangen, met een land vol zand en bergen, de wadi en mannen op ezeltjes. En veel dromedarissen. r waren in Oman meer expats. Er was zelfs een Nederlandse school. Hanny vond er haar draai en organiseerde van alles, ook uitstapjes, vaak via de Ladies Association. Zo maakten ze kennis met de koninklijke stallen van Sultan Kaboes die veel voor dit land met veel Bedoeïenen heeft gedaan, zorgde bv voor een betere watervoorziening. Met de kinderen gingen ze op wadi tocht, namen voor het gemak hutspot mee voor onderweg en speciale bedjes. Na de eerste uitzending kwamen ze in Emmen terecht waar ze haar best deed te integreren wat haar goed lukte. Er kwam nog een uitzending naar Oman, maar nu zonder de kinderen die alleen in de vakanties overkwamen. Oman bleek een heel gastvrij land met uitvoer van olie, dadels en… wierook. Daarna werden de prachtige dingen uit Oman bekeken. Hanny werd hartelijk bedankt met een dubbel applaus en een boekenbon.
Ik mocht eindigen met mijn lievelingsgedicht Het Stille huisje van Adriaan Roland Holst en samen zongen we als afsluiting het mooie lied: Zegen ons Algoede.