Storm, mijn trouwe vriend, ligt op zijn schapenvachtje onder mijn bureau. Hij houdt me strak in de gaten. Zo gauw ik in de benen kom staat hij weer klaar. Ik kom net een foto tegen van bijna 13 jaar geleden. We hadden Storm, na onze familiereünie van de neven en nichten van der Kolk, opgehaald uit Dalfsen. Hij begon al te wennen aan het leven bij ons met katten, kippen en de lammeren. Hier hebben we net de drie fleslammetjes gevoederd en Storm vindt het al helemaal goed. Hij had aan het Schoolpad de ruimte. Ik zie dat het toch nog wel een pupje is. Toen we voor de vervolg enting bij dokter Harrie in Klijndijk kwamen, zei ik zoiets als: ’Dit is nu Storm’. Harrie keek er naar en begon te lachen. ‘Nou zo’n storm is het nog niet’.
Storm werd onze bewaker en ons knuffelvriendje. Hij waakte vanaf het eerste blafje een eindje verderop van de honden bij Alle en Anja. Dan kwamen de voorbijgangers onze kant op en volgde hij ze tot ze verdwenen richting Oeverse bos of richting Jans en Geesje. Ik bedenk dat hij alles met ons heeft meegemaakt. Lief en leed gedeeld, noem je toch zoiets. Overdag was Queeny er ook door de week. Mark bracht haar ’s morgens en haalde haar na zijn werk weer op. Later zou Queeny bij ons blijven. Allebei geweldige honden.