Soms was Wim een echte mopperkont. Vooral als hij achter het stuur zat kwam er altijd commentaar op zijn mede weggebruikers. Petmans die hem op de bumper zat. Opa die niet opschoot, zie wel… zeker weer een vrouw achter het stuur bij iemand die heel voorzichtig reed. Het was een beetje zijn tweede natuur geworden. Lang gaf ik tegengas door te zeggen: ’Wim… hee heurt oe niet’. Het bleek al gauw dat het geen enkele zin had hier commentaar op te leveren.
Eigenlijk had hij het altijd in zich. En ik heb het vanaf het begin geweten. Toen hij in de eerste maanden van onze verkeringstijd met me mee naar huis fietste, naar mijn kosthuis bij mevr. Sobering, ging hij al los wanneer het miezerde… of regende, hagelde, sneeuwde, waaide. Ik vond het toen al heel apart. Terwijl hij gezellig zijn hand in mijn nek onder mijn kraag deed, mopperde hij gewoon door. Ik heb me er in de loop der jaren gewoon bij neergelegd, zat niets anders op. Ik herinner me alleen niet of dat gemopper er ook was wanneer we later met de jongens op pad waren. Moet ik Gerhard of Rick toch eens vragen.
En toch… wanneer ik onderweg vanuit Hattem of Vorden op weg naar huis wat onderuit ging zitten en even de ogen dicht deed om die pas bij de afrit naar het Schoolpad weer open te doen, hield het op. Wel hield hij me op de hoogte bij elke buizerd die hij op een paaltje langs de weg zag zitten. Schoot ik overeind om dat even mee te maken… waren we er natuurlijk net weer voorbij.
Ach wat zou ik graag weer even de ogen dicht doen op weg naar huis na een gezellig onderonsje met de familie. Dat gaat het niet meer worden. Maar echt… ik ben intussen wel een zeer oplettend chauffeur geworden.
Foto: In een oase in Israël. Samen met Ben en Diny in een groepsreis door Israël. Hier geen enkel commentaar gehoord…