Soms denk ik wel eens hoe lang krijg ik nog in dit leven. Ken je dat? Komt dat omdat ik nu de 80 gepasseerd ben? Om me heen vallen mensen als brandhoutjes om, sommigen veel jonger dan ik. Vader Hendrik Jan overleed aan de gevolgen van een motorongeluk op 35 jarige leeftijd en mama kreeg op te jonge leeftijd kanker waar in die tijd nog weinig tegen te doen was.
Ik herinner me nog steeds de zin van neef Jan die net als veel andere neven en nichtjes onze moeder kwamen bezoeken. Stuk voor stuk waren ze gespannen voor ze naar haar toe gingen en kwamen op een speciale manier toch blij haar slaapkamer weer uit. Neef Jan sprak toen deze woorden die me altijd zijn bijgebleven: ‘Het is niet belangrijk hoelang je leeft maar hoe je leeft’.
Ik heb lang contact met Jan gehad. Hij zocht ons nog op aan het Schoolpad, vooral wanneer ze met bridgen in de buurt waren. Vaak dacht hij nog terug aan zijn tienerjaren. Hij was de laatste die vader Hendrik Jan in het Zutphense ziekenhuis had opgezocht toen hij uit school kwam( jan. 1946). Net als oom Bram die hem vertelde dat in datzelfde ziekenhuis zoon André geboren was. Even later was Hendrik Jan er niet meer, longembolie. Jan moest me later regelmatig vertellen dat hij op de Haar m’n luier nog verwisseld had. Het was oorlog en de beide jongens, Henk en Jan Harwig, kwamen dan vanaf de Ruurloseweg langs de spoorlijn naar de Haar gelopen voor een bordje roggemeelse pap. Een paar jaar terug, toen Jan wist dat hij niet lang meer zou leven, belde hij me op om afscheid te nemen. Zo bijzonder.
Foto: Hier is Jan al heel zorgzaam voor zijn kleine broertjes..