Gisteravond ben ik voor het eerst naar het Nieuwjaarsconcert in het Atlastheater geweest. Jan en Ria hadden het voorgesteld. Door allerlei omstandigheden zoals de ziekte van Wim, zijn herstel , de verhuizing en zijn zo onverwachte afscheid waren we er al jaren niet meer geweest en ik daarna ook niet. Het was een mooie gelegenheid om weer eens in een mooie grote zaal tussen veel mensen te genieten van muziek. Ik kan je vertellen dat concertmuziek op de tv het niet haalt bij een concert in het echt. Het waren veel bekende stukken, een jonge dirigent en veel jonge musici van het Noord Nederlands orkest maakten er een feestje van.
Het was voor mij alleen wennen om alleen op stap te gaan, te parkeren en de jas kwijt te raken. Om daarna samen met Ria en Jan en een paar vriendinnen onze plek op te zoeken. Het viel tegen. Mijn lopen is intussen zo verergerd dat ik vandaag een afspraak had bij de huisarts en een verwijzing naar de orthopeed kreeg. Wanneer ik een eindje loop lijkt het eerst of er niks aan de hand is, maar na zo’n 50 meter begint de ellende. Ik begin als een oud vrouwtje te lopen, kleine stapjes, het lijkt of ik helemaal op slot zit. Nou… we zullen het zien. Ik weet al dat mijn ene knie in de conditie zit van ‘bot op bot’. En daar helpt zwemmen en fietsen en wat oefeningen niet meer afdoende. Maar de pijn valt erg mee, dat is weer vreemd… Voorlopig blijft de rollator mijn beste vriendinnetje.